"Après un rêve...", στις 28/1/17


Après un rêve...
Τρεις τραγουδιστές κι ένα πιάνο… Σας περιμένουμε το Σάββατο 28 Ιανουαρίου στον Χώρο Τέχνης Ιδιόμελο σε  μια μουσική διαδρομή από την όπερα στο μιούζικαλ.
Η Σίσσυ Κοτσώνη (υψίφωνος), η  Άντα Κωστούρου (υψίφωνος) κι ο Αλέξανδρος Βαλαβάνης (τενόρος) θα τραγουδήσουν Bellini, Rossini, Delibes, Fauré, Mozart, Schubert, Puccini, Massenet, De Curtis, Bernstein. Στο πιάνο συνοδεύει η Δήμητρα Κακάκη.
Έναρξη:  21.00
Είσοδος: 10 ευρώ (με κρασί)
Διεύθυνση: Χώρος Τέχνης Ιδιόμελο, Ελευθερίου Βενιζέλου 17 και Βασιλέως Κωνσταντίνου,  Μαρούσι, κοντά στον ΗΣΑΠ

πληροφορίες – κρατήσεις: 210 6817042, 210 8050869
Σίσσυ Κοτσώνη 

Αλέξανδρος Βαλαβάνης 

Άντα Κωστο

Δήμητρα Κακάκη

wilhelm kempff plays beethoven's Moonlight sonata



.-.-.-.

Ράινερ Μαρία Ρϊλκε

Μην αφήσετε να σας κυριέψει στη μοναξιά σας ανησυχία και ταραχή, επειδή νιώθετε μέσα σας έναν αόριστο πόθο να ξεφύγετε απ' τη μόνωσή σας. Ίσα - ίσα, αυτός ο πόθος - αν τον μεταχειριστείτε γαλήνια και στοχαστικά, σα μέσο για κάποιο σκοπό - θα σας βοηθήσει ν' απλώσετε τη μοναξιά σας σε πιο πλούσιο και πιο πλατύ χώρο. Οι άνθρωποι έχουν βρει για το κάθε τι την ευκολότερη (συμβατική) λύση, την ευκολότερη απ' όλες τις εύκολες λύσεις. Είναι, ωστόσο, φανερό πως πρέπει να στεκόμαστε στο Δύσκολο κάθε ζωντανή ύπαρξη σ' αυτό στέκεται. Το κάθε τι στη φύση αξαίνει κι αμύνεται" κατά το δικό του τρόπο• από μέσα του ξεπηδάει μια ατομικότητα ολότελα δική του, που μάχεται να μείνει δική του με κάθε μέσο κι ενάντια σ' όλα τα εμπόδια. Λίγα πράματα ξέρουμε• όμως, για το ότι πρέπει να στεκόμαστε στο Δύσκολο, θα ΄μαστε πάντα σίγουροι. Είναι γόνιμη η μοναξιά, επειδή είναι δύσκολη. Ένας παραπάνω λόγος για να επιχειρήσουμε κάτι, πρέπει να ΄ναι η δυσκολία που το κάτι αυτό παρουσιάζει.

.-.-.-.

Γόνιμος είναι ο έρωτας: επειδή κι ο έρωτας είναι δύσκολος. Έρωτας του ανθρώπου για τον άνθρωπο: ίσως αυτό να ΄ναι το δυσκολότερο απ' όσα μας έταξεν η μοίρα, το πιο απόμακρο, η τελευταία δοκιμασία, το έργο που όλα τ' άλλα δεν είναι παρά προετοιμασία και προπαρασκευή του. Γι' αυτό και οι νέοι - που είναι "αρχάριοι" στο κάθε τι - δεν ξέρουν ακόμα ν' αγαπούν: πρέπει να διδαχτούν τον έρωτα. Με όλο τους το είναι, με όλες τους τις δυνάμεις συμμαζεμένες γύρω στην ερημική φοβισμένη καρδιά τους, που οι χτύποι της ψηλώνουν ολοένα, πρέπει να μάθουν ν' αγαπούν. Ο καιρός όμως της μαθητείας είναι πάντα καιρός μακρόχρονου 'εγκλεισμού". Έτσι, είναι, για πολύν καιρό, κι ο έρωτας: μοναξιά, ολοένα και πιο έντονη και πιο βαθιά μόνωση.

.-.-.-.

Έρωτας δε θα πει ν' ανοίγεσαι ευθύς, να δίνεσαι, να ενώνεσαι με κάποιον Άλλον (τι θα ήταν, άλλωστε, η ένωση δυο όντων ακαθόριστων ακόμα, ατελείωτων, ανοργάνωτων; )είναι μια σπάνια ευκαιρία για να ωριμάσεις, ν' αποχτήσεις μιαν υπόσταση δική σου, να γίνεις εσύ ένας ολόκληρος Κόσμος, για χάρη κάποιου άλλου, αγαπημένου προσώπου είναι μια υψηλή, ακράτητη αξίωση, που σε χρίζει εκλεκτό της και σε σπρώχνει προς τ' απέραντα πλάτη. Μόνο έτσι θα ΄πρεπε να μεταχειρίζονται οι νέοι τον έρωτά τους: σαν ένα καθήκον που τους υποχρεώνει να εργάζονται αδιάκοπα στο μέσα τους κόσμο ("ν' ακρομάζονται και να σφυροκοπάνε νύχτα - μέρα"). Δεν είναι ακόμα ώριμοι για το δόσιμο του εαυτού τους για την εγκατάλειψη και το σβήσιμό τους μέσα σ' ένα άλλο άτομο, για οποιοδήποτε τρόπο Ένωσης. (Πρέπει πρώτα και για πολύν καιρό, να μαζεύουν και να θησαυρίζουν ολοένα.) Η Ένωση αυτή, το δόσιμο αυτό, είναι το στερνό σκαλοπάτι ίσως η ανθρώπινη ζωή να μη μπορεί ακόμα να το χωρέσει.

.-.-.-.

Στο δρόμο του Έρωτα (όπως και στο δρόμο του Θανάτου, που είναι δύσκολος κι αυτός) δε θα βρεις - άμα τον αντικρύζεις σοβαρά - κανένα φως, καμιάν απόκριση, ούτε σημάδι, ούτε χαραγμένο δρόμο, για να σε βοηθήσουν. Και για τα δυο τούτα καθήκοντα, που κρατάμε κρυμμένα μέσα μας και τα παραδίνουμε στους άλλους χωρίς να φωτίσουμε το μυστικό τους, δεν υπάρχουν γενικοί κανόνες. Όσο όμως αποζητάμε τη μοναξιά στη ζωή μας, τόσο περισσότερο ζυγώνουμε το μεγάλο νόημα του έρωτα και του θανάτου. Οι απαιτήσεις που, τραχύς και δύσκολος, ο έρωτας έχει απ' τη ζωή μας σ' όλη της την πορεία, είναι πάρα πολύ βαριές, κι εμείς, στα πρώτα μας βήματα, είμαστε πολύ αδύναμοι μπροστά τους. Αν όμως σταθούμε καρτερικοί και δεχτούμε τον έρωτα αυτόν σαν τραχιά μαθητεία - αντίς να χανόμαστε σ' όλα κείνα τα εύκολα και κούφια παιχνίδια, που επινόησε ο άνθρωπος για να μην αντικρύζει κατάματα τη βαθύτατη σοβαρότητα της ζωή; - ίσως τότε, κείνοι που θα ΄ρθουν καιρό έπειτα από μας, να νιώσουν μια κάποια πρόοδο κι ένα ξαλάφρωμα και θα ΄ταν σημαντικό τούτο.

"Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή"
μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης
εκδόσεις Ίκαρος

Evgeny Kissin - Chopin Étude No. 3 in E Major, Op.10 'Tristesse'



Ράινερ Μαρία Ρίλκε
απόσπασμα από την Τρίτη Ελεγεία του Ντουίνο


7. (...)
Πώς αφηνόταν - Αγαπούσε
Τ' άγριο αγαπούσε εντός του, τον μέσα του κόσμο,
το δάσος εκείνο τ' αρχέγονο, που στη βουβή του κατάρρευση
πράσινη φέγγει η καρδιά.
Αγαπούσε. Την άφησε πίσω,
πήγε πέρα απ' τη δική του τη ρίζα, σε πηγή τρομερή,
όπου η μικρή γέννηση του ήταν κιόλας ξεπερασμένη.
Αγαπώντας
κατέβηκε μες στο παλιότερο αίμα, μες στα φαράγγια, εκεί όπου
κείτονταν το Τρομερό, χορτάτο ακόμα απ' τους πατέρες.
Κι ό,τι φρικτό τον γνωρίζει, του κλείνει το μάτι, μοιάζει συνένοχο.
Ναι, χαμογέλασε το Τερατώδες... Εσύ, μητέρα, σπάνια
είχες χαμογελάσει τόσο τρυφερά. Έτσι που του χαμογέλασε,
πώς να μην τ' αγαπήσει; Πριν από σένα τ' αγάπησε, αφού
κι όταν μέσα σου ήδη βρισκόταν, ήταν κι αυτό, διαλυμένο
μες στο νερό της κοιλιάς που κάνει ελαφρύ τον βλαστό.

Βλέπεις, εμείς, δεν αγαπάμε όπως τα άνθη, έχοντας
πίσω μία μονάχα χρονιά σαν αγαπήσουμε, μας ανεβαίνει
στα μπράτσα χυμός προαιώνιος. Κορίτσι,
τούτο: ότι εμείς αγαπούσαμε εντός μας, όχι το ένα, το μελλοντικό παρά
το άπειρα ζέον όχι το ένα, το μόνο παιδί,
παρά τους πατέρες, που σαν ερείπια βουνού
απόκεινται μέσα μας και την κοίτη, ξερή,
των μανάδων τού άλλοτε - κι όλο το
άηχο τοπίο, κάτω απ' τη συννεφιά ή
τη διαύγεια της Ειμαρμένης-: τούτο, κορίτσι, ήρθε πριν από σένα.
Τρίτη Ελεγεία,
από τις Ελεγείες του Ντούινο
μετάφραση Μαρία Τοπαλη

Γιοβάννα, Το σπίτι που γεννήθηκα

πάλι ποίημα για Σπίτια... Διά χειρός και ψυχής Γιοβάννας, που θα τραγουδήσει εδώ τη Δευτέρα 23/1/17...


Το σπίτι που γεννήθηκα

Το σπίτι που γεννήθηκα είναι ακόμα εκεί.
Δεν έχει σημασία που έγινε πολυώροφο,
με ασανσέρ και αλουμίνια παράθυρα.
Κάθε νύχτα ξεγλιστράει.
Και με δίοδο το φωταγωγό...
άνω θρώσκει,
ψάχνοντας για τον χαμένο του ουρανό.
"Άχρονος καιρός"
εκδόσεις Κέδρος

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...