Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Τα μυστικά της Πασιφλώριας, μουσική παράσταση με τη Λίλιαν Τσατσαρώνη στις 25/4/15

«Τα μυστικά της Πασιφλώριας»

Το Σάββατο 25/4/15 η μεσόφωνος Λίλιαν Τσατσαρώνη θα  τραγουδήσει στη μουσική παράσταση «Τα μυστικά της Πασιφλώριας» για αγριολούλουδα και άλλες κρυμμένες ομορφιές εαρινών χρωμάτων και αρωμάτων σε μια μουσική βραδιά για την έκρηξη της Άνοιξης. Μαζί της στο πιάνο η Δήμητρα Κακάκη θα τη συντροφεύσει σε ένα δίπτυχο  ρεπερτόριο,  με άριες των Purcell, Peri, Purante, Pergolesi και Handel αλλά και τραγούδια του Γ. Καγιαλίκου, από την τελευταία δισκογραφική του δουλειά,  όπως και εμβληματικές συνθέσεις του Μάνου Χατζιδάκι και του Μίκη Θεοδωράκη. Συνεκτικός κρίκος της μουσικής περιήγησης θα είναι η ομώνυμη συλλογή μικρών κειμένων  της Γεωργίας Δεληγιαννοπούλου. Τα κείμενα θα διαβάσει ο ηθοποιός Μανώλης Γιούργος.
Έναρξη: 21.00
Είσοδος: 10 ευρώ (με κρασί)
Κρατήσεις: 210 6817042
Χώρος Τέχνης «Ιδιόμελο», Ελευθερίου Βενιζέλου 17 και Βασιλέως Κωνσταντίνου, Μαρούσι (πλησίον ΗΣΑΠ)

άλλες πληροφορίες: http://idiomelo.blogspot.gr

Καίτη Μάρακα και Γιώργος Κωνσταντινίδης την Παρασκευή 24/4/15

Μάνος και Μίκης:
Χαρούμενα και Λυπημένα της Αγάπης

Την Παρασκευή 24 Απριλίου 2015 ο Χώρος Τέχνης «Ιδιόμελο» φιλοξενεί     την  Καίτη Μάρακα στο τραγούδι, που εγκαινιάζει τη συνεργασία της με τον Γιώργο Κωνσταντινίδη στο πιάνο και στα φωνητικά, σε ένα μουσικό ταξίδι με γνωστά κι αγαπημένα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι και του Μίκη Θεοδωράκη, για την αγάπη, τις ματαιώσεις, τις χαρές και τις λύπες της.
Έναρξη: 21.00
Είσοδος: 10 ευρώ
Κρατήσεις: 210 6817042
Χώρος Τέχνης «Ιδιόμελο», Ελευθερίου Βενιζέλου 17 και Βασιλέως Κωνσταντίνου, Μαρούσι (πλησίον ΗΣΑΠ)



Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

κριτική της Ντέπυς Κορεντίνη για τα "Θαύματα και Νάματα"

Θαύματα και Νάματα
Γράφει η Ντέπυ Κορεντίνη

Όλο το έργο του Παπαδιαμάντη είναι ένα μωσαϊκό. Κάθε διήγημα και μια ψηφίδα.
Η θεατρική ομάδα του «Ιδιόμελου», πήρε πέντε ψηφίδες από αυτό το μωσαϊκό για να τις δραματοποιήσει, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο Παπαδιαμάντης, δεν είναι μια λογοτεχνική ανάμνηση, ένα ξεχασμένο συγγραφικό σύμβολο αλλά είναι πάντα επίκαιρος και τα έργα του δίνουν πάντα τροφή για σκέψη σε αναγνώστες και θεατές.
Ο Σκιαθίτης Κοσμοκαλόγερος, ως εικονογράφος ανθρώπινων, κοινωνικών και θρησκευτικών καταστάσεων, επικοινωνεί τα θαύματα και τα νάματα μιας παρελθούσας εποχής.
Σε κλίμα οικείο, κατανυκτικό με το πνεύμα του Παπαδιαμάντη να στέκεται αρωγός σε αυτήν την παράσταση, εγκλιματίζεσαι και την παρακολουθείς με ζέση, συνειδητοποιώντας τον πνευματικό πλούτο των διηγημάτων και την προσεγμένη δραματουργική επεξεργασία αυτών και διακρίνοντας την ποιότητα της παράστασης.
Το στοιχείο του νερού είναι παρόν σε κάθε ένα από αυτά τα διηγήματα και σφραγίζει τα γεγονότα. Το νερό έχει ιαματικές λειτουργίες, καταπραΰνει το σωματικό και ψυχικό πόνο και λυτρώνει τους ήρωες, δίνοντάς τους άφεση αμαρτιών και δύναμη για να πορευτούν στην ζωή. Οι παπαδιαμάντειες μορφές κάνουν μια ενδοσκόπηση του εαυτού τους, θεραπεύονται, αναγεννιούνται και φωτίζονται από το Αναστάσιμο Φως.
Οι μορφές αυτές ενσαρκώνονται από μια ομάδα εξαιρετικών ηθοποιών, που είναι  δεμένοι καλλιτεχνικά και λειτουργούν ως ολότητα. Και με τις ανεπιτήδευτες, μετρημένες χωρίς έντονες συναισθηματικές εξάρσεις και ανατριχιαστικές ερμηνείες τους, σου δίνεται η αίσθηση ότι υπάρχουν ακόμα ηθοποιοί που ξέρουν από καλό θέατρο, σέβονται και δουλεύουν τα λογοτεχνικά έργα και τα υποστηρίζουν χωρίς να χάνεται η ουσία.
Η σκηνοθετική και σκηνογραφική επιμέλεια του Μανόλη Γιούργου, εντυπωσιάζει με την λιτότητά της και επικεντρώνει στην δυναμική των ερμηνειών. Και ο χώρος τέχνης με την απίστευτη αρχιτεκτονική δομή του, συνεπικουρεί στην θέαση της παράσταση συνολικά, αποτελώντας το κατεξοχήν σκηνικό του έργου.
Η δραματοποίηση των διηγημάτων έχει ρυθμό, ενέργεια και συνεκτικότητα, με το Δημοτικό Τραγούδι ως αναπόσπαστο κομμάτι του έργου, να αποτελεί το highlight της παράστασης, μιας και παραδοσιακά μουσικά κομμάτια της τάβλας και θρησκευτικές ψαλμωδίες, τραγουδιούνται ακαπέλα από μελωδικές φωνές, που μας αφήνουν άφωνους.
Κλείνοντας την πόρτα του αρχοντικού, ήμουν τόσο εντυπωσιασμένη από το αποτέλεσμα, την αριστοτεχνική προσέγγιση του μεγάλου διηγηματογράφου, την ηχηρή παρουσία της παράδοσης και την σκηνή της «Τελευταίας Βαπτιστικής» που εντυπώθηκε στην μνήμη μου, που επικροτούσα την παράσταση και μετά την αυλαία της. Ξαναδιαβάζοντας το πρόγραμμα, κρατώ τους στίχους από το ποίημα του Μ.  Κατσαρού: ..Μην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό. Το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία.

           

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Θαύματα και Νάματα, φωτογραφίες του Άλκη Αναστόπουλου από την παράσταση της 5/4/15



ευχαριστούμε τον Άλκη Αναστόπουλου για τις υπέροχες φωτογραφίες που μας προσέφερε!!!!

Μια (ακόμη!) εξαιρετική παράσταση από τη θεατρική ομάδα του Ιδιόμελου, βασισμένη σε 5 διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμά...
Posted by Alkis Anastopoulos Photography on Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

κριτική της Μαρώς Τριανταφύλλου για τα "Θαύματα και Νάματα" στην εφημερίδα Εποχή


5 διηγήματα του Παπαδιαμάντη σε μια συγκινητική παράσταση

Πάσχα χωρίς Παπαδιαμάντη δεν γίνεται, νομίζω. Γι’ αυτό ήταν ωραία η ιδέα της θεατρικής ομάδας του Ιδιόμελου να δραματοποιήσει και να παρουσιάσει, τούτες τις μέρες ακριβώς, πέντε διηγήματα του μεγάλου διηγηματογράφου. Ακόμα πιο πολύ που διάλεξαν τα πιο πολλά να μην είναι από τα γνωστά πασχαλινά ή για να είμαστε ακριβείς, με την εξαίρεση του Αλιβάνιστου, που είναι από τα γνωστότερα πασχαλινά, τα άλλα τέσσερα είναι σχετικά άγνωστα στο πλατύ κοινό. Είναι, όμως, διαμάντια για την πυκνότητα της γραφής και τη στέρεη διαγραφή των χαρακτήρων: «Τα τελευταία του γέρου», η «Τελευταία βαφτιστική», η «Χολεριασμένη» και το «Θαύμα της Καισαριανής».

Το «Ιδιόμελο» στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό στο Μαρούσι. Στο λιτά διακοσμημένο αλλά αρχοντικό δωμάτιο που χρησιμοποιείται ως χώρος παραστάσεων, κοινό και ηθοποιοί βρίσκονται πολύ κοντά και δημιουργείται μια ενδιαφέρουσα δυναμική σχέσης και ενέργειας. Η ερμηνευτική θέση που επέλεξε η ομάδα και ο σκηνοθέτης της, ηθοποιός Μανόλης Γιούργος, που μετέχει ενεργά στην παράσταση, και κατά συνέπεια η υποκριτική αντίληψη, αρύεται από το μοντέλο που έφερε ο Λιβαθηνός με την «Φόνισσα» και το οποίο επέλεξαν επίσης και εξέλιξαν η εκλεκτή ομάδα που ανέβασε για τρία χρόνια τους «Χαλασοχώρηδες», όλα έργα του μεγάλου σκιαθίτη. Δηλαδή η τριτοπρόσωπη αφήγηση εντάσσεται μέσα στην ερμηνεία, ντύνεται με τα συναισθήματα του προσώπου που την εκφέρει, ενσωματώνεται στο ρόλο. Έτσι, η δραματοποίηση αποκτά ρυθμό και συνέχεια, οι διάλογοι και τα αφηγηματικά μέρη είναι μια ενιαία ενότητα, δεν διακρίνεται η πράξη από την αφήγηση και την εξήγησή της.
Η παράσταση κινείται γύρω από την έννοια του θαύματος, είτε ως ξαφνική αλλαγή της προδικασμένης πορείας μιας κατάστασης με θεία παρέμβαση, ως αμοιβή, ως τιμωρία, ως αποκατάσταση. Συνεκτικός κρίκος των διηγημάτων που επιλέχτηκαν η παρουσία του νερού –άλλοτε θάλασσα, άλλοτε ως το φυσικό στοιχείο που είναι απαραίτητο για την διατήρηση της ζωής, άλλοτε ως μοιραία δύναμη καταστροφής και θανάτου και άλλοτε ως νάμα ψυχής, καταπραϋντικό, λυτρωτικό, ένα βάπτισμα στην ομορφιά, την αθωότητα και την ελπίδα. Πάντα, όμως, το νερό λειτουργεί ως κοινωνικό στοιχείο που ενώνει ανθρώπους ή φανερώνει τον πόνο και το λάθος.
Απλές, ανεπιτήδευτες και ουσιαστικές ερμηνείες των ηθοποιών: Μανόλης Γιούργος, Γιωργία Δεληγιαννοπούλου, Μαριέττα Δελώτη, Πίτσα Κάτσικα, Μάιρα Μεταξά, Γιάννης Παπαθύμνιος, Εριφύλη Σαββίδου (πλούσια και μελωδική η φωνή της στο τραγούδι) και Μαίρη Σταγάκη.

Μαρώ Τριανταφύλλου
maro33@otenet.gr


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...