Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Με τον τρόπο του Β.Β. ξανά στις 25 και 26/10



Είναι η παράσταση που ετοιμάσαμε εμείς της "Άλλης Θέας" (Γιώργος Βλάχος, Μανώλης Γιούργος, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου, Πίτσα Κάτσικα, Έφη Κατσούλα, Γιάννης Παπαθύμνιος, Εριφύλη Σαββίδη, Κυριάκος Σακελλάρης, Αγγελικη Σκιαδοπούλου, Μαίρη Σταγάκη και ο νεαρός φίλος μας από την Πεύκη Χρίστος Γκλέζος) και που την επαναλαμβάνουμε το  Σαβ/κο 25,26/10. Σ' αυτές τις δύο παραστάσεις αντί για εισιτήριο θα υπάρχει προσφορά σε είδος, κατά προαίρεση και δυνατότητα: ως αντίτιμο θα δίνεται γραφική ύλη (τετράδια, μολύβια, γόμες κλπ.) για τα παιδιά του 112ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, στην Γκράβα. Τα μισά, και πλέον, παιδιά του σχολείου είναι παιδιά από οικογένειες μεταναστών, μονογονεϊκές οικογένειες, και όσο για τα ελληνόπουλα, είναι από οικογένειες ανέργων ή στα όρια της φτώχειας. Οπότε η συμπαράστασή  στην προσπάθειά μας θα είναι  ευεργετική πρώτα για τα παιδιά, αλλά οπωσδήποτε και σ' εμάς τα μέλη της ομάδας...

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Με χιούμορ και όνειρο θα πούμε το "Νερό Νεράκι"



Στις 24/10 η μουσική ομάδα "Αλληλέγγυες Νότες" θα παρουσιάσει στο Ιδιόμελο μια μουσική παράσταση με θεματικό άξονα το νερό. Τραγούδια επιλεγμένα από όλη την ομάδα για το νερό σε όλες του τις μορφές και τις φυσικές και συναισθηματικές του ιδιότητες. 
Το ερέθισμα για αυτήν την μουσική παράσταση, στην οποία σημειωτέον θα ακουστούν και παραμύθια σχετικά με το νερό, το πήρε η ομάδα από όλες τις μεθοδεύσεις των τελευταίων ετών σχετικά με την ιδιωτικοποίηση του νερού.
Ελάτε να τραγουδήσετε μαζί μας!
Έναρξη: 21.00
Εισιτήριο: δεν υπάρχει. Δεχόμαστε προσφορές σε είδος υπέρ του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου στο Ελληνικό.

ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ:

ΓΑΛΑΤΑ,ΚΡΕΜΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΤΡΟΦΕΣ.

για οι ανάγκες του ΜΚΙΕ δείτε ΕΔΩ
Κάθε προσφορά ευπρόσδεκτη...

Τι είναι ακριβώς οι  "Αλληλέγγυες Νότες": 

Πέρσι τέτοια εποχή, Σεπτέμβρη του  2013, κάποιοι τραγουδιστές μπάνιου, που συμμετείχαν στην μαρουσιώτικη πρωτοβουλία ενεργών πολιτών «Αλληλέγγυοι Δρόμοι» με δράση στην αγορά χωρίς μεσάζοντες, φτιάξαν την μουσική ομάδα «Αλληλέγγυες Νότες» (αφού άφησαν τη ντουζιέρα και τα σαπούνια στη σαπουνοθήκη). Εκεί άρχισαν να τραγουδούν ο ένας για τον άλλο και όλοι για όλους. Κι αυτό κόντρα στους χαλεπούς καιρούς που με τα τόσα φόβητρα καλούν σε απομόνωση και ιδιώτευση. Σύντομα η ομάδα άρχισε να μεγαλώνει. Για όλους μας όμως είναι  κοινή πεποίθηση ότι το να τραγουδάμε είναι πράξη αυτοπροσφοράς αλλά και συνειδητή εναντίωση στον μνημονιακό τρόμο και την αθλιότητα που μας περιβάλλουν.
Ήδη έχουμε δώσει τέσσεριςς συναυλίες, η πρώτη στις Εργατικές Πολυκατοικίες, στα πλαίσια της Γενικής Συνέλευσης των Αλληλέγγυων Δρόμων, η δεύτερη για τον περιβαλλοντικό  σύλλογο Αμαρουσίου «Η Κασταλία», για την κοπή της πίτας του 2014, η τρίτη  στον Χώρο Τέχνης «Ιδιόμελο» στο Μαρούσι, με αντίτιμο (αντί άλλου εισιτηρίου) μια τηλεκάρτα αξίας 5 ευρώ,  για τους μαθητές των φυλακών Αυλώνα, και η τέταρτη στο θέατρο «Μελίνα Μερκούρη», στη Λυκόβρυση, για τον Σύλλογο Γονέων του Λυκείου Λυκόβρυσης. Η ομάδα τραγουδά αφιλοκερδώς και αλληλέγγυα προς κάθε κοινωνική ομάδα που χρειάζεται την συμπαράστασή της.
Τα περισσότερα μέλη της ομάδας βέβαια δεν έχουν σπουδές μουσικής ή τραγουδιού, ούτε προτέρα επαγγελματική μουσική εμπειρία, απλώς αγαπούν να τραγουδούν.  Ευπρόσδεκτος όμως, και πολύτιμος, όποιος σπουδαγμένος μουσικός θα ήθελε να συμμετάσχει! Επιθυμούμε να βελτιωνόμαστε και να εξελισσόμαστε μουσικά και η επαφή με επαγγελματίες μουσικούς είναι για μας σχολείο!

Η συναυλία μας «Θα πούμε το Νερό Νεράκι» προέκυψε από την ανάγκη να δοξάσουμε μέσω των τραγουδιών το νερό και τις νεράιδες του. Το νερό που ξεπλένει, που μελαγχολεί, που πνίγει, που ξενιτεύει,  που δίνει όνειρα και ζωή. Με αυτόν τον καημό, διαλέξαμε τα τραγούδια συλλογικά, ο καθένας έφερε στο χώρο της ομάδας το άκουσμα που αγαπάει κι η ομάδα το αποδέχτηκε. Αν ωστόσο υπάρχει μια μελαγχολία στα τραγούδια μας είναι κι αυτή συλλογική.

Επιδίωξή μας είναι το «Νερό Νεράκι» να λειτουργήσει σαν μια ενιαία μουσική παράσταση. Επιλέχτηκαν λοιπόν και κάποια κείμενα:  ένα αφρικάνικο παραμύθι για το νερό, ένας μύθο του Αισώπου και ένα παραλήρημα πολιτικού υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων.

Στο «Νερό Νεράκι» συμμετέχουν οι:

Θέμης Αδαμόπουλος
Λιάνα Ανδρεοπούλη
Αρετή Βρυσαράκη
Μανώλης Γιούργος
Δώρα Δαβή
Πέννυ Δαμιανού
Γεωργία Δεληγιαννοπούλου
Βαγγέλης Μπεκύρος
Ολυμπία Μπογδανοπούλου
Θωμάς Μπουραντάς
Γιάννης Παπαθύμνιος
Πέτρος Πετρόπουλος
Γιάννης Πλασκασοβίτης
Εριφύλη Σαββίδη
Νάσια Σταματάρα
Χρήστος Τσόρβας
Σταύρος Φατούρος



Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

μια ακόμη θετική κριτική για τον Βυσσινόκηπο!!!

Ένας μοναδικός Βυσσινόκηπος από την Τζένη Δριβάλα και την ομάδα της στο "Ιδιόμελο"

Του Παναγιώτη Μήλαpanmil2003@yahoo.gr
Πολλές φορές ακούω φίλους μου να με ρωτάνε: «Πάλι "Λυσιστράτη" θα δεις; Την έχεις δει τόσες φορές… Πάλι "Οιδίποδα"; Δεν σε κούρασε; Πάλι τον "Βυσσινόκηπο"; Μα, καλά ακόμη δεν τον πουλήσανε;».
Τελικά έχουν δίκιο ή άδικο οι φίλοι μου;
Ασφαλώς άδικο, μιας και έχω εγώ πάντα δίκιο!
Φυσικά αστειεύομαι.
Η αλήθεια όμως είναι ότι όσες φορές και να δεις ένα έργο πάντα υπάρχει κάτι που δεν το έχεις προσέξει. Κάθε σκηνοθέτης φωτίζει με διαφορετικό τρόπο κάθε κείμενο και κυρίως τα λεγόμενα κλασικά.
Στην περίπτωσή μου τώρα: Πήγα και είδα τον «Βυσσινόκηπο» όπως τον σχεδίασε η Τζένη Δριβάλα. Η γνωστή υψίφωνος αλλά και ερμηνεύτρια κλασικών θεατρικών ρόλων, ύστερα από πολλές και σημαντικές σκηνοθεσίες στο χώρο της όπερας, σκηνοθέτησε για πρώτη φορά θεατρική παράσταση.
Πρόκειται για το τελευταίο έργο του Άντον Τσέχωφ, τον «Βυσσινόκηπο», ο οποίος μάλιστα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1904 -που είναι και το έτος του θανάτου του συγγραφέα- δηλαδή ακριβώς πριν από 110 χρόνια.
Σε έναν εξαιρετικό χώρο στο Μαρούσι, ένα παλιό οίκημα που βρίσκεται στην οδό Ελευθερίου Βενιζέλου 17, πολύ κοντά στο σταθμό του τρένου.
Πρόκειται για μια αναπαλαιωμένη διατηρητέα οικία ιδιαίτερης αισθητικής και πολιτιστικής σημασίας: Το«Ιδιόμελο». Είναι ένας τόπος συνάντησης ιδεών, αισθημάτων, χειρονομιών και φυσικά, προσώπων. Στη συνάντηση αυτή, εκτός από την Τζένη Δριβάλα στο ρόλο της «Λιουμπόβ Αντρέγεβνα», βρήκα και άλλα πρόσωπα:
Τη Μαρία Κοντογούρη, ως Άννια,
Την Ερμίνα Γεράρδη, ως Βάρια,
Την Ελένη Μονιώδη, ως Ντουνιάσα
Τον Γιάννη Μπόγρη, ως Λοπάχιν,
Τον Ανδρέα Παπαγιαννάκη, ως Τροφίμωφ,
Τον Βασίλη Ασημάκη, ως Γκάγεφ,
Τον Αλέξανδρο Γάβαρη, ως Γιάσα
και τον Γαβριήλ Αντωνέλλο, ως Φιρς.
Στο πιάνο συνόδευε η Δέσποινα Αληζιώτη.
Την παρέα αυτή τη συνάντησα μια μέρα με πολύ κρύο, αν και ήταν ακόμη Σεπτέμβριος. Είδα τη δουλειά τους και ειλικρινά δεν με άφησε αδιάφορο, αφού η σκηνοθεσία της Τζένης Δριβάλα πρόσθετε τη δική της ευαισθησία στο έργο του Τσέχωφ. Μέχρις εδώ όλα καλά. Να όμως που μετά μία εβδομάδα, εντελώς απρόοπτα, χρειάστηκε να πάω ξανά στο «Ιδιόμελο», συνοδεύοντας μια φιλική παρέα. Αυτή τη φορά -αν και αρχές Οκτωβρίου- ο καιρός ήταν ανοιξιάτικος και έτσι πίστεψα ότι θα είχα την ευκαιρία να περιηγηθώ στους εξωτερικούς χώρους της κατοικίας και κυρίως στον κήπο. Τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί, οπότε δεν θα παρακολουθούσα και πάλι την παράσταση. Την είχα δει όπως σας είπα πριν από 7 ημέρες… Όμως μια ακύρωση με οδήγησε για δεύτερη φορά στην αίθουσα. Μπήκα με λίγο βαριά καρδιά. Ήξερα σχεδόν κάθε ατάκα. Να όμως που με το ξεκίνημα ήταν σαν να έβλεπα κάτι ολοκαίνουργιο. Αυτά τα παιδιά χάριζαν μοναδικές θεατρικές στιγμές:
Η ρομαντική και τρυφερή Άννια, της Μαρίας Κοντογούρη. Ερωτεύσιμη και χαρισματική…
Η πικραμένη αλλά πιστή Βάρια, της Ερμίνας Γεράρδη. Συγκινητική και αξιοπρεπής…
Η ντροπαλή και παιχνιδιάρα Ντουνιάσα, της Ελένης Μονιώδη. Χαριτωμένη και γλυκά κωμική…
Το νέο αφεντικό, ο σκληρός και δυναμικός Λοπάχιν, του Γιάννη Μπόγρη. Σαρωτικός και ταλαντούχος…
Ο κλασικός αιθεροβάμων φοιτητής Τροφίμωφ, του Ανδρέα Παπαγιαννάκη. Σαν γελοιογραφία ή σαν αγιογραφία…
Ο αποτυχημένος γαιοκτήμονας Γκάγεφ, του Βασίλη Ασημάκη. Ρόλος βαρύς και δύσκολος για το επαγγελματικό ξεκίνημα του 23χρονου ηθοποιού, που όμως τον αντιμετώπισε με ιδιαίτερη επιτυχία. Καλή αρχή!
Ο μεγάλου εκτοπίσματος -ερμηνευτικού και φωνητικού- Γιάσα, του Αλέξανδρου Γάβαρη. Απολαυστικός και γοητευτικός…
Ο «υπερήλικας» καταταλαιπωρημένος υπηρέτης Φιρς του Γαβριήλ Αντωνέλλου. Ένας Φιρς έμπειρος, που μαγεύει τους θεατές και με τις εξαιρετικές φωνητικές του δυνατότητες.
Στο πιάνο η Δέσποινα Αληζιώτη μας χάρισε μια πανέμορφη ηχητική πανδαισία με το ταλέντο της.
Και ασφαλώς τέλος η κυρία Τζένη Δριβάλα που «διηύθυνε» αυτή τη νεανική ορχήστρα των ηθοποιών της με μοναδική μαεστρία καταφέρνοντας να πάρει το καλύτερο από τον καθένα τους.
Ο καλός καιρός βοήθησε ώστε να απλωθεί η παράσταση –όπως είναι σχεδιασμένη– και στον κήπο. Οι θεατές μετακινηθήκαμε από την κεντρική αίθουσα στο αίθριο όπου διαδραματίζεται το δεύτερο μέρος της. Στις γωνιές του κήπου, ανάμεσα στα καλλωπιστικά φυτά, οι γάτες της οικογένειας λιάζονταν. Ακολούθησε η επιστροφή στο σπίτι. Αυτή τη φορά στο σαλόνι όπου δινόταν ο χορός της οικογένειας και με τη συμμετοχή του κοινού αλλά και με ένα ξεχωριστό κέρασμα. Το συγκινητικό φινάλε με την απρόοπτη εξέλιξη παίχτηκε και πάλι στην κεντρική αίθουσα.
Είναι μια μοναδική εμπειρία το να ζήσει κανείς ανάμεσα στους ιδιοκτήτες, τους υπηρέτες και τους φίλους αυτής της ρώσικης οικογένειας που βλέπει να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Είναι εμπειρία να ζήσεις, έστω και για λίγο, στα σαλόνια και στους κήπους της Λιουμπόβ Αντρέγεβνα…
Άλλες πληροφορίες
Σκηνοθεσία – διασκευή: Τζένη Δριβάλα
Κοστούμια: Dennis Krief
Φωτισμοί: Αλ. Αδάμ
Μουσική: Αλ. Χάχαλης
Τελευταίες παραστάσεις
Ο «Βυσσινόκηπος» συνεχίζεται την Παρασκευή 10, το Σάββατο 11 και την Κυριακή 12 Οκτωβρίου. Οι παραστάσεις ολοκληρώνονται την Παρασκευή 17, το Σάββατο 18 και την Κυριακή 19 Οκτωβρίου.
Η παράσταση αρχίζει στις 7 μ.μ. ακριβώς και η αργοπορία των θεατών δημιουργεί σκηνικές εμπλοκές.
Είσοδος: 15 ευρώ
Φοιτητικό: 10 ευρώ
Ανεργίας - ατέλειες: 7 ευρώ
Διεύθυνση: Ελευθερίου Βενιζέλου 17 και Βασιλέως Κωνσταντίνου, Μαρούσι (πλησίον ΗΣΑΠ)
Πληροφορίες: 210-681.70.42 . Από το πρωί στις 9 μέχρι τις 2.30 το μεσημέρι και από τις 6 μέχρι τις 11 το βράδυ.
H προπώληση εισιτηρίων γίνεται και ηλεκτρονικά μέσω του viva.gr και τηλεφωνικά στο 11876.
Άλλα σημεία πώλησης: Public, Παπασωτηρίου, Seven Spots, Ιανός, Reload
Ένας εξαιρετικός χώρος
«Ιδιόμελο»: Χαρακτηριστικά του, η μικρή χωρητικότητα (γύρω στα 40 με 50 άτομα), αλλά και η εξαιρετική του ακουστική. Το ψηλό ταβάνι, σε ύψος 5 και κάτι μέτρων, δημιουργεί προϋποθέσεις ιδανικής ακρόασης, χωρίς μικροφωνική ενίσχυση. Κρασί σερβίρεται στο διάλειμμα, στο μεγάλο χολ υποδοχής, ενώ το κάπνισμα επιτρέπεται μόνο στο αίθριο της οικίας και φυσικά όχι μέσα στην αίθουσα.
Φωτογραφίες
Ο κήπος στο «Ιδιόμελο», όπου διαδραματίζεται και η δεύτερη πράξη του έργου. Η… κυρία επί της υποδοχής. Μια γωνιά μέσα στην κεντρική αίθουσα. Σκηνή από τη δεύτερη πράξη και, τέλος, η Τζένη Δριβάλα με το θίασό της στο χειροκρότημα.


σχόλιο: από τους υπευθύνους επί της υποδοχής του Ιδιόμελου. Η άσπρη γάτα η επί της υποδοχής δεν είναι γάτα, είναι γάτος: ονομάζεται Ευγενικός Άσσος!!!

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

Με τον τρόπο του Β.Β.: μια παράσταση για τον φασισμό και τον ρατσισμό στις 8 και 9/10

Αλληλεγγύη και Θέατρο. Αυτές είναι οι δύο κατευθύνσεις της ομάδας Άλλη Θέα, που δημιουργήθηκε εδώ στο Μαρούσι από μια σύναξη γειτόνων - και όχι μόνο. Άλλοι σπουδαγμένοι ηθοποιοί, άλλοι χρόνια δουλεμένοι σε ερασιτεχνικές ομάδες, άλλοι για πρώτη φορά σε επαφή με τη θεατρική πράξη,υπό την καθοδήγηση του ηθοποιού και δασκάλου Μανώλη Γιούργου, όλοι έχουμε κοινή την πεποίθηση ότι το θέατρο είναι ένα εργαλείο εξανθρωπισμού κι ότι ο κόσμος αλλάζει και μπορεί να αλλάξει με του πολιτισμού τα όπλα.

Τα μέλη της "Άλλης Θέας" είναι: Γιώργος Βλάχος, Μανώλης Γιούργος, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου, Πίτσα Κάτσικα, Έφη Κατσούλα, Γιάννης Παπαθύμνιος, Εριφίλη Σαββίδου, Κυριάκος Σακελλάρης, Αγγελική Σκιαδοπούλου, Μαίρη Σταγάκη και ο νεαρός φίλος μας από την Πεύκη, Χρήστος Γκλέζος!

Η παράσταση με τον γενικό τίτλο "Με τον τρόπο του Β.Β." περιλαμβάνει κομμάτια από τον Τρόμο και την Αθλιότητα του Γ΄Ράιχ, αλλά και άλλες εμβόλιμες αφηγήσεις, ενωμένα όλα σε ενιαία παράσταση. 
Ώρα έναρξης 21.00.
Διεύθυνση: Ελευθερίου Βενιζέλου 17, Μαρούσι.
Κρατήσεις  στο 210 6817042!!!! 

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2014

Βυσσινόκηπος διά χειρός Τζένης Δριβάλα: μια ακόμη κριτική

κριτική της Ειρήνης Αϊβαλιώτου στο cat is art

«Βυσσινόκηπος», ένας κόσμος ομορφιάς και αβεβαιότητας

Ξεκίνησα να κρατώ σημειώσεις, όπως κάνω σχεδόν πάντα στις παραστάσεις. Γρήγορα εγκατέλειψα το σημειωματάριο. Η πραγματικότητα του θεάτρου με ξεπέρασε, παρασύρθηκα και αφέθηκα. Αφέθηκα διότι πολύ αναπάντεχα βρέθηκα στο παιδικό δωμάτιο της Λιουμπόβ Αντρέγεβνα. Ήμασταν πράγματι εκεί. Πρώτη φορά παρακολουθούσα το αγαπημένο έργο του Τσέχωφ στο φυσικό περιβάλλον του«Βυσσινόκηπου». Στο κτήμα που κάποτε ευημερούσε και η οικογένεια που το κατοικούσε ήταν ευτυχισμένη. Με το πέρασμα του χρόνου, η μυστική συνταγή για το περίφημο λικέρ βύσσινο ξεχάστηκε. Κανείς δεν ξέρει πώς και γιατί. Μάλλον από τεμπελιά, άγνοια και ανεμελιά ή και από αδιαφορία. Αυτή την ξεχωριστή γεύση όμως, αυτό το μεθυστικό άρωμα και το ζεστό και λαμπερό, σκούρο ρουμπινί χρώμα του λικέρ από βύσσινο ήρθε η Τζένη Δριβάλα να μας θυμίσει με την παράστασή της. Σε έναν τόπο συνάντησης ιδεών, αισθημάτων, εκφράσεων, χειρονομιών και προσώπων, σε μια αναπαλαιωμένη διατηρητέα οικία ιδιαίτερης αισθητικής και πολιτιστικής αξίας, στο Μαρούσι, η οποία λειτουργεί και ως χώρος τέχνης με την επωνυμία «Ιδιόμελο», διαδραματίστηκε το θεατρικό έργο του Αντόν Τσέχωφ, που γράφτηκε το 1903. Έργο εμπνευσμένο από την εποχή που ο ρωσικός λαός, αν και θεωρητικά ελεύθερος, εξαιτίας της κατάργησης της δουλοπαροικίας κατά το 1861, ζούσε ακόμα μέσα στη φτώχεια, την καταπίεση και την αμάθεια. Ο «Βυσσινόκηπος» θεωρείται μια προαναγγελία της επανάστασης του 1905 και της επανάστασης του 1917. Η δράση του υποδεικνύει την αδυναμία των ανθρώπων, κυρίως των αριστοκρατών, να κατανοήσουν τις όποιες διαφοροποιήσεις αλλάζουν το κοινωνικό περιβάλλον, όπως επίσης και την επίδραση των αλλαγών αυτών στην προσωπική τους ζωή. Σε αλληγορικό επίπεδο ο βυσσινόκηπος, ένα κομμάτι γης που ανήκει σε αριστοκρατική οικογένεια, όπως και η αδυναμία της οικογένειας να τον διατηρήσει στην κατοχή της, υποδηλώνουν τις ανατροπές της ρωσικής κοινωνίας και τα νέα κοινωνικά στρώματα που έρχονται στο προσκήνιο, λόγω των πολιτικών και κοινωνικών ζυμώσεων.
Ας πιάσουμε όμως το νήμα από την άκρη του κι ας δούμε την ιστορία του «Βυσσινόκηπου», όπως την εμπνεύστηκε ο Τσέχωφ.
Η Λιουμπόβ Αντρέγεβνα εγκαταλείπει το Παρίσι και τον εραστή της και επιστρέφει στο σπίτι της, στο Βυσσινόκηπο, στη ρωσική εξοχή, από όπου είχε φύγει απαρηγόρητη πριν από πέντε χρόνια, μετά το θάνατο του συζύγου της και τον πνιγμό στο ποτάμι του μικρού της γιου. Ύστερα από πέντε χρόνια περιπέτειας με έναν ολέθριο εραστή, αναγκάζεται να επιστρέψει στο σπίτι όπου εξανεμίστηκαν τα νιάτα της, δίχως τον εραστή της και δίχως χρήματα. Ωστόσο, ο κόσμος που ξαναβρίσκει δεν της θυμίζει τα παλιά και το σπίτι δεν της ανήκει πλέον, είναι υποθηκευμένο και πρόκειται σύντομα να βγει σε πλειστηριασμό.
Η ώρα είναι δύο τη νύχτα, ο ήλιος αρχίζει να ανατέλλει και φωτίζει το δωμάτιο των παιδιών και το βυσσινόκηπο, ουσιαστικό πρωταγωνιστή του έργου, που φαίνεται από το ανοιχτό παράθυρο. Ο Λοπάχιν, γιος μουζίκου και σύγχρονος εκπρόσωπος της αστικής τάξης και η Ντουνιάσα, η καμαριέρα, περιμένουν την άφιξη της Λιουμπόβ, η οποία σε λίγο καταφθάνει συνοδευόμενη από την κόρη της Άννια που είχε ταξιδέψει ως το Παρίσι, για να τη συνοδεύσει στο ταξίδι της επιστροφής. Μαζί τους μπαίνουν στη σκηνή ο αδελφός της Λιουμπόβ, ο Γκάγεφ, η Βάρια η ψυχοκόρη και ο πιστός γερο-υπηρέτης Φιρς, που είχαν πάει στο σταθμό, για να την υποδεχθούν. Η Λιουμπόβ συγκινημένη αναπολεί τα παιδικά της χρόνια και μαθαίνει όσα μεσολάβησαν κατά την απουσία της. Υπάρχουν πρόσωπα που δεν ζουν πια κι αυτά που την περίμεναν έχουν αλλάξει. Παιδιά δεν υπάρχουν στο κτήμα, τα κορίτσια έγιναν γυναίκες και οι μεγάλοι έχουν γεράσει. Ακόμη και ο Τροφίμωφ ο τριαντάχρονος φοιτητής, φίλος της Άννια, φαίνεται στη Λιουμπόβ γερασμένος. Μόνον ο βυσσινόκηπος παραμένει ολόιδιος, ανθισμένος, νέος… και γεμάτος ευτυχία.
Μάταια ο Λοπάχιν προσπαθεί να επαναφέρει τη Λιουμπόβ στην πραγματικότητα. Το κτήμα κινδυνεύει κι ο μόνος τρόπος για να σωθεί, όπως της προτείνει, είναι να χωριστεί σε οικόπεδα, όπου θα χτιστούν εξοχικές βίλες που θα αποφέρουν πάγιο εισόδημα στην οικογένεια. Φυσικά το σπίτι πρέπει να γκρεμιστεί και ο βυσσινόκηπος να κοπεί. Όμως και η Λιουμπόβ και ο Γκάγεφ θεωρούν αδιανόητη την πρόταση του Λοπάχιν και τον περιγελούν, παρόλο που δεν υπάρχει άλλη λύση.
Κατόπιν βλέπουμε τους ήρωες μετά τον περίπατό τους στον κήπο, να επιστρέφουν ύστερα από μια ξαφνική βροχή. Η Ντουνιάσα και ο Γιάσα, ο επιπόλαιος καμαριέρης της Λιούμποβα, ξεκουράζονται και συνομιλούν, για την ακρίβεια ονειροπολούν και μονολογούν. Η Ντουνιάσα ονειρεύεται ταξίδια στο εξωτερικό, ο Γιάσα να ζήσει στο Παρίσι. Μοιάζουν και οι δύο με μικρές ακυβέρνητες βαρκούλες που τις χτυπούν τα κύματα απ’ όλες τις μεριές.
Στο σκηνικό μπαίνουν ο Λοπάχιν, η Λιουμπόβ, ο Γκάγεφ, ο Τροφίμωφ με την Άννια και ο Φιρς. Η Λιουμπόβ έχει πάρει τηλεγράφημα από τον άπιστο εραστή της που την ικετεύει να επιστρέψει κοντά του. Ο Λοπάχιν προσπαθεί και πάλι εις μάτην να πείσει τα δύο αδέλφια να πουλήσουν το κτήμα, για να αποφύγουν τον πλειστηριασμό, αλλά εκείνοι αρνούνται και βρίσκουν την πρότασή του χυδαία. Είναι καταχρεωμένοι και παρότι ζωντανοί, οι ψυχές τους είναι σκλαβωμένες. Λύση στα προβλήματά τους αδυνατούν να βρουν και περί άλλα τυρβάζουν.
Στη μεγάλη σάλα του σπιτιού η Λιουμπόβ αποφασίζει να δώσει χορό. Κατά τη διάρκειά του με αγωνία περιμένει να επιστρέψει ο αδελφός της από τον πλειστηριασμό του βυσσινόκηπου. Αυτός αργεί κι εκείνη ακόμη δεν τολμά να αντιμετωπίσει την αλήθεια κατάματα. Η ορχήστρα παίζει και τα πρόσωπα του δράματος χορεύουν. Η Λιουμπόβ θυμώνει με τον Πέτια Τροφίμωφ που επικρίνει τον εραστή της πως την εκμεταλλεύτηκε και τον κατηγορεί με τη σειρά της για σεμνοτυφία, προκατάληψη και ανικανότητα ν’ αγαπήσει. Η σκηνή κλείνει με την επιστροφή του Γκάγεφ και του Λοπάχιν, που είναι πια ο περήφανος ιδιοκτήτης του βυσσινόκηπου και ήδη καταστρώνει τα σχέδιά του για τις εξοχικές κατοικίες.
Στο τέλος, τα πρόσωπα του έργου βρίσκονται και πάλι συγκεντρωμένα στο πρώην δωμάτιο των παιδιών, αλλά νιώθει πια κανείς την ερήμωση. Στοιβαγμένες βαλίτσες και δέματα, έτοιμα για αναχώρηση. Η Λιουμπόβ φεύγει και πάλι για την Ευρώπη και τα άλλα πρόσωπα μετακομίζουν στην πόλη. Ο καθένας αποχαιρετάει με τον τρόπο του το βυσσινόκηπο. Η Άννια αποχαιρετά το παλιό σπίτι και αντικρίζει την καινούργια ζωή. Η Λιούμποβα και ο Γκάγεφ αποχαιρετούν τη νιότη και την ευτυχία. Η Ντουνιάσα κλαίει. Ο Λοπάχιν αναχωρεί κι αυτός και υπόσχεται να επιστρέψει την Άνοιξη.
Στο κλειδωμένο πια σπίτι μένει μόνον ο Φιρς, που κάθεται σε μια καρέκλα και αφήνει την τελευταία του πνοή. Εκεί, στο σφραγισμένο παλιό αρχοντικό που έζησε όλη του τη ζωή, θα παραμείνει ως την Άνοιξη κι εκεί θα τον βρει στην επιστροφή του ο Λοπάχιν. Ξεχασμένος από όλους, ένα φάντασμα – ένας ίσκιος αράχνης, θα πεθαίνει μόνος ακούγοντας τις βυσσινιές να κόβονται για να σωριαστούν στο έδαφος, μαζί με τη λαμπρή εποχή της νιότης του, που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, της νιότης που δεν έζησε. «Πέρασε η ζωή, πάει... σαν να μην την έζησα... Δεν έχεις πια δύναμη...Τίποτα δεν σ’ απόμεινε...», λέει στον εαυτό του στο σπαρακτικό φινάλε του έργου ο γέρος υπηρέτης.
Σε τροχιά γύρω από τον «Βυσσινόκηπο» βλέπουμε να γυρνούν μια σειρά από ανθρώπινα πεπρωμένα, από τραγικά έως καθαρά κωμικά. Άνθρωποι ανέμελοι κι ανάλαφροι, άμυαλοι οι περισσότεροι, ανώριμοι, μη προσγειωμένοι.
Ο Γκάγεφ, ο αδελφός της Λιουμπόβ Αντρέγεβνα, αναλώνεται στο να επινοεί κινήσεις του μπιλιάρδου, να εκφωνεί λογύδρια για τη βιβλιοθήκη του και να προτείνει ανόητες κι ανεφάρμοστες λύσεις για την αποτροπή της πώλησης του χρεωμένου κτήματος, λύσεις που ούτε ο ίδιος πιστεύει. Φλυαρεί ακατάσχετα και ισχυρίζεται ανερυθρίαστα, με υπερβολή και περηφάνια, πως έχει ξοδέψει μια περιουσία σε καραμέλες. Η αδελφή του σκορπά δεξιά κι αριστερά και το τελευταίο της καπίκι, άλλοτε από μεγαλομανία κι άλλοτε από ανερμάτιστη φιλανθρωπία, την ίδια στιγμή που οι εργάτες στο κτήμα της υποσιτίζονται. Σχίζει τα γράμματα του άπιστου εραστή της για να ψάξει κατόπιν τα κομμάτια τους και να τα φυλάξει. Δίνει χοροεσπερίδα και καλεί ορχήστρα την ίδια μέρα που βγαίνει σε πλειστηριασμό το κτήμα της και συμπεριφέρεται σαν ανόητη έφηβη. Ο έμπορος Λοπάχιν στο τέλος θα αγοράσει το κτήμα, στο οποίο οι πρόγονοί του και ο ίδιος ήταν κολίγοι, απαλλάσσοντας τον εαυτό του από ένα παρελθόν που τον κάνει να ντρέπεται. Έχει σωστές επιχειρηματικές ιδέες και ξέρει να κερδίζει χρήματα αλλά είναι αντιδραστικός, αμόρφωτος, αγροίκος και δεν τα καταφέρνει ούτε να φλερτάρει αλλά ούτε καν να ζητήσει σε γάμο την ψυχοκόρη της Λιούμπα, την εργατική και τίμια Βάρια, παρόλο που θα ήταν η ιδανική σύζυγος γι’ αυτόν. Τη μοιραία στιγμή η κοπή μιας βυσσινιάς του αποσπά την προσοχή και φεύγει. Πιθανόν κι αυτός να ακολουθεί την πορεία των ερωτικών τριγώνων του Τσέχωφ. Ίσως απωθημένο του να είναι μια άλλη, η Λιουμπόβ. Ίσως… Η δε Βάρια εμφανίζει ήδη τα συμπτώματα της γεροντοκόρης και συμπεριφέρεται αντιφατικά. Τη μια στιγμή δηλώνει ότι θέλει να ζήσει ελεύθερη, ταξιδεύοντας και κάνοντας επισκέψεις σε μοναστήρια, ενώ την άλλη εκνευρίζεται κι απογοητεύεται γιατί ο Λοπάχιν δεν έχει ζητήσει ακόμα το χέρι της. Κωμικοί είναι και οι δύο νεαροί υπηρέτες. Η Ντουνιάσα μιμείται άτεχνα τις κυρίες της αριστοκρατίας και παριστάνει αδέξια την ντελικάτη δεσποινίδα, ενώ ο αλαζονικός και βαθιά συντηρητικός Γιάσα έχει αποκτήσει τόσο μεγαλοπρεπείς έξεις, που δεν μπορεί πια παρά να ζει στο Παρίσι, να τρέφεται με χαβιάρι και να πίνει σαμπάνια. Η Άννια, η κόρη της Λιούμπα, κάνει διαρκώς παρέα με τον Τροφίμωφ, έναν αιώνιο φοιτητή της συμφοράς και βγάζουν μαζί κηρύγματα για τον καλύτερο και πιο δίκαιο κόσμο που έχουν οραματιστεί, αλλά δεν μπορούν καν να αντιληφθούν πως είναι τρελά ερωτευμένοι ο ένας με τον άλλο και πως συμπεριφέρονται σαν νήπια. Όσο για τον υπερήλικα και θεόκουφο υπηρέτη Φιρς, δεν μπορεί ούτε στα πόδια του να σταθεί παρ’ όλα αυτά περιφέρεται στο αρχοντικό γεμάτος σπουδή, ανακατεύεται σε όλα, αντιμετωπίζει τους αφέντες του σαν να είναι ανήλικοι και κάθε τόσο παραμιλά αναπολώντας τις παλιές καλές εποχές της νιότης του. Αν κανείς αλλάξει ελάχιστα την οπτική του γωνία, θα δει το δράμα μέσα στην κωμωδία και το τραγικό πίσω από τη φάρσα. Ο Γκάγεφ είναι ένας δυστυχής που έχει μάθει να τον φροντίζουν οι άλλοι και δεν μπορεί να προστατεύσει ούτε τον εαυτό του ούτε τους δικούς του ανθρώπους. Μαζί με τη Λιουμπόβ περιφέρονται σαν απομεινάρια μιας εποχής, καταδικασμένοι να στερηθούν τον όμορφο και ασφαλή κόσμο τους, που όμως έχει φθαρεί και παρακμάσει πια τόσο πολύ, ώστε είναι προορισμένος να χαθεί για πάντα. Οι φημισμένες βυσσινιές τους που αναφέρονταν στα περιοδικά και στο λεξικό, θα κοπούν και το αριστοκρατικό σπίτι τους, στο οποίο πέρασαν την ευτυχισμένη νιότη τους, θα κατεδαφιστεί. Η Λιουμπόβ βλέπει τη ζωή της να χάνεται μέσα από τα χέρια της. Ετοιμάζεται να ξοδέψει τα τελευταία της χρήματα, δανεικά από τη θεία της, με τον εραστή της. Αρπάζεται από έναν ανέλπιδο έρωτα που την πληγώνει, την ταλαιπωρεί, την καταστρέφει, ενώ αυτή πιστεύει ότι μπορεί, έστω και προσωρινά, να την ανακουφίσει και να τη θεραπεύσει. «Είναι σαν μια πέτρα στο λαιμό μου, που με τραβάει στο βυθό, βουλιάζω μαζί της. Όμως τον αγαπώ…», λέει.
Ένας επικείμενος αποχαιρετισμός
Η Τζένη Δριβάλα, η γνωστή υψίφωνος αλλά και ερμηνεύτρια ρόλων του κλασικού θεάτρου, έπειτα από αλλεπάλληλες σκηνοθεσίες στο χώρο της όπερας, σκηνοθετεί για πρώτη φορά θεατρική παράσταση.
Κατά μια ευτυχή σύμπτωση, ο «Βυσσινόκηπος» παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1904 -που είναι και το έτος του θανάτου του συγγραφέα- δηλαδή ακριβώς πριν από 110 χρόνια.
Με μια προσωπική μέθοδο προσέγγισης, η Τζένη Δριβάλα πάλεψε με το τσεχωφικό θηρίο και βγήκε νικήτρια. Πάλεψε επίσης με τον προσωπικό της «βυσσινόκηπο». Διότι, τηρουμένων των αναλογιών, όλοι μας έχουμε βιώσει «βυσσινόκηπους». Ματαιώσεις, απογοητεύσεις, ακυρώσεις, απώλειες, αν όχι πανωλεθρίες.
Η σκηνοθέτις και πρωταγωνίστρια έσπασε τις συνηθισμένες φόρμες και κινήθηκε στα όρια, δημιουργώντας ένα έργο αυτογνωσίας και πληρότητας.
Ένα έργο - σπουδή στο υπόστρωμα του κειμένου του Τσέχωφ, με τις τραγικές και κωμικές πτυχές του, μια αποκάλυψη της ψυχολογίας όσων προσώπων κινούνται στο «Βυσσινόκηπο». Η ίδια επωμίστηκε τον κύριο ρόλο και ήταν ακριβώς όπως περιγράφει ο Τσέχωφ τη Λιουμπόβ Αντρέγεβνα: έξυπνη, αφηρημένη, πολύ καλοσυνάτη, αγαπητή σε όλους, με ένα χαμογελαστό πρόσωπο. Επιπλέον η Λιουμπόβ διακατέχεται από άκρατο πάθος και παθιασμένη ανευθυνότητα.
Η Τζένη Δριβάλα σκηνοθέτησε το έργο με ροή, κυματισμό, άνεση και με έμφαση στη μουσικότητα. Όπως ο ίδιος ο Τσέχωφ έλεγε, δεν έγραψε τα έργα του για να κλάψουν οι θεατές. Ξανά και ξανά ο συγγραφέας επαναλάμβανε: «Προσπαθήστε να καταλάβετε πόσο άσχημα ζείτε, πόσο θλιβερή είναι η ζωή σας». Έχει κάποια σχέση με το κλάμα αυτό; Η σκηνοθέτις αντιλήφθηκε σωστά την αίσθηση του χιούμορ στο έργο και τη χρωμάτισε με δυνατές πινελιές.
Όλος ο «Βυσσινόκηπος» είναι ένας επικείμενος αποχαιρετισμός, η αίσθηση του προσωρινού είναι ορατή κάθε στιγμή, όπως η κενότητα και η αβεβαιότητα στις ζωές των ηρώων. Το κύλισμα του χρόνου παίρνει τη μορφή του υγρού στοιχείου, ο σπαραγμός είναι ένας φθόγγος στο λαιμό, το μάταιο παραμονεύει πίσω από κάθε μύθο. Φωτίζεται από τη λεπτή ειρωνεία του Τσέχωφ αλλά και την τρυφερότητά του, τη διακριτική συμπόνια, την ανεκτικότητα, ακόμα και την αδιαφορία.
Αξίζει να δει κανείς την κυρία Δριβάλα να ερμηνεύει τη Λιουμπόβ. Κάθε ηθοποιός και κάθε θεατής. Ειδικά τη στιγμή που μαθαίνει την πώληση του κτήματος, είναι σπαρακτική και καθηλωτική.
Εξαιρετικές είναι και οι Μαρία Κοντογούρη (Άννια), Ερμίνα Γεράρδη (Βάρια), Ελένη Μονιώδη(Ντουνιάσα). Όμορφες σαν ρώσικες κούκλες, με εσωτερικές απότομες μεταπτώσεις, ημιτόνια, φίνες ψυχολογικές αποχρώσεις, καθημερινή και απτή αλήθεια.
Έξοχος ο Αλέξανδρος Γάβαρης στο ρόλο του αλαζονικού υπηρέτη Γιάσα, που μεγαλοπιάνεται. Πολύ επιδέξια η δουλειά του. Μας γοήτευσε και ως ηθοποιός και ως λυρικός τραγουδιστής.
Ο Γαβριήλ Αντωνέλλος ως περιπλανώμενος στην οικία αγαθός Φιρς ήταν πολύ επιτυχημένος. Εκφραστικός, ώριμος, πειστικός. Επίσης με την ιδιαίτερα καλλιεργημένη φωνή του και τις άριες που τραγούδησε μας μετέφερε στην εποχή της τσαρικής Ρωσίας.
Αρκετά καλοί και οι Γιάννης Μπόγρης (Λοπάχιν), Ανδρέας Παπαγιαννάκης (Τροφίμωφ), Βασίλης Ασημάκης (Γκάγεφ), αν και πιστεύω ότι χρειάζεται να δουλέψουν λίγο ακόμα τις ερμηνείες τους με περισσότερες πρόβες. Ειδικώς ο Ασημάκης που δεν τον βοηθά το νεαρό της ηλικίας του να είναι κοντά στο ρόλο του Γκάγεφ.
Η παράσταση, με μια σαρκαστική αίσθηση του παράδοξου, δεν έχασε ούτε στιγμή τους θεατές από τον έλεγχό της. Κομψότατα και καλαίσθητα τα κοστούμια (Dennis Krief). Μια μικρή ένσταση μόνον έχω για το κοστούμι της Άννια στη σκηνή του περιπάτου. Μεθυστική η σκηνή του χορού, παρέσυρε απόλυτα το κοινό που συμμετείχε αλλά και παρακολούθησε ενθουσιασμένο. Στυλάτοι οι φωτισμοί του Αλ. Αδάμ, πρόσθεταν υπαινικτική εσωτερικότητα και μελαγχολία στην εκλεπτυσμένη ατμόσφαιρα της παράστασης. Πολύ ενδιαφέρουσα και η μουσική του Αλέξανδρου Χάχαλη.
Εν κατακλείδι, αφήσαμε για λίγο τον κόσμο της καθημερινότητας για να μπούμε σ' έναν κόσμο καλαισθησίας και ομορφιάς, όπου γοητευτικοί καλλιτέχνες υποδύονταν φανταστικές καταστάσεις παράλληλες με της πραγματικής ζωής. Η ανάγκη να κοιτάξεις το ωραίο, η λαχτάρα να πετάξεις, η αναζήτηση του ονείρου, το προσωπικό δημιουργικό υλικό, διαμόρφωσαν ένα θεατρικό άλμα, έναν «Βυσσινόκηπο» πραγματικό δώρο για τους απαιτητικούς θεατρόφιλους.
Συντελεστές
Σκηνοθεσία - διασκευή: Τζένη Δριβάλα
Κοστούμια: Dennis Krief
Φωτισμοί: Αλ. Αδάμ
Μουσική: Αλ. Χάχαλης
Ηθοποιοί
Τζένη Δριβάλα - Λιουμπόβ Αντρέγεβνα
Μαρία Κοντογούρη - Άννια
Ερμίνα Γεράρδη - Βάρια
Ελένη Μονιώδη - Ντουνιάσα
Γιάννης Μπόγρης - Λοπάχιν
Ανδρέας Παπαγιαννάκης - Τροφίμωφ
Βασίλης Ασημάκης - Γκάγεφ
Αλέξανδρος Γάβαρης - Γιάσα
Γαβριήλ Αντωνέλλος - Φιρς
Πληροφορίες
* Οι  παραστάσεις ξεκίνησαν το Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου και θα συνεχιστούν μέχρι την Κυριακή 19 Οκτωβρίου, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή: 26, 27, 28 Σεπτεμβρίου και 3, 4, 5, 10, 11, 12 και 17, 18, 19 Οκτωβρίου, με την προοπτική το έργο να επαναληφθεί τον Μάιο του 2015.
Έναρξη: 19.00
Είσοδος: 15 €
Φοιτητικό: 10 €
Ανεργίας – ατέλειες: 7 €
"Ιδιόμελο"
Ελευθερίου Βενιζέλου 17 και Βασιλέως Κωνσταντίνου, Μαρούσι (πλησίον ΗΣΑΠ)
Τηλ. 210 6817042
http://idiomelo.blogspot.com
* H προπώληση εισιτηρίων θα γίνεται ηλεκτρονικά μέσω του viva.gr και τηλεφωνικά στο 11876.
Άλλα σημεία πώλησης: Public, Παπασωτηρίου, Seven Spots, Ιανός, Reload



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...