Περίπτερα: Έσχατα, μικρά οχυρά ενός άλλου βίου - Άρθρο του Γ. Σκαμπαρδώνη στην εφημ. "Μακεδονία" (11/7/2010)

Αυτά τα ελληνικά περίπτερα που είναι δική μας, εθνική πατέντα και που πουλάνε σχεδόν όλα τα βασικά, που είναι ανοιχτά, κάποια από αυτά, όλο το εικοσιτετράωρο, ως έτοιμοι παρηγορητές κάθε ξενυχτισμένου, απελπισμένου και περιπλανώμενου, ο οποίος εκείνες τις δύσκολες ώρες μπορεί να βρει από τσιγάρα μέχρι σάντουιτς και από βιβλία μέχρι μπίρες και μικρά μπουκαλάκια βότκας. Σχεδόν, δηλαδή, ό,τι χρειάζεται ένας αποσταθεροποιημένος άνθρωπος που περιπλανάται στα κουφώματα της νύχτας.

Είναι και γοητευτικά τη νύχτα, έτσι με τα λαμπάκια τους αναμμένα κι έναν καθιστό ελεύθερο πολιορκημένο μέσα από το μικρό γκισέ, που περιμένει να σου δώσει τις πρώτες βοήθειες, για να αντέξεις ώς το ξημέρωμα, άσχετα αν το ξημέρωμα είναι συνήθως πιο απελπιστικό, αφού η μέρα είναι το πραγματικό σκότος, ενώ η νύχτα είναι θάμβος.

Το περίπτερο, λοιπόν, το ελληνικό περίπτερο, κινδυνεύει τώρα και από τον ΦΠΑ στα τσιγάρα και από την πτώση της κυκλοφορίας των εφημερίδων - απ’ ό,τι διαβάζω τον τελευταίο μήνα έχουν κλείσει περισσότερα από εκατό, χωρίς να ανανεωθεί το ενδιαφέρον να ξανανοίξουν. Κατανοώ ότι υπάρχει κρίση και ότι όλοι οφείλουμε να πληρώνουμε, αλλά οι σχετικοί υπουργοί ίσως θα πρέπει να αντιμετωπίσουν το ελληνικό περίπτερο μέσα στην ιστορική μυθολογία του αλλά και ως διατηρητέο είδος, με ονομασία προέλευσης - δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο, με αυτό το στιλ, με τις πολλαπλές εξυπηρετήσεις που προσφέρει στον Έλληνα αλλά και στον ξένο τουρίστα.΄

Φαντάζουν ακόμη τα περίπτερα ως τα έσχατα μικρά οχυρά ενός άλλου βίου, που τώρα έχει διαβρωθεί από τα ηλεκτρονικά ATM και από τα τεράστια ουδέτερα καταστήματα μαζικής κατανάλωσης, ως τα έσχατα ταπεινά φυλάκια μιας ζωής στα μέτρα του συγκεκριμένου ανθρώπου. Ως τα τελευταία μικρά προπύργια της ανθρώπινης σχέσης στις συναλλαγές μας, που γίνονται όλο και πιο απρόσωπες, πιο ψυχρές. Ο γνώριμος περιπτεράς, η καλημέρα του, το ότι ξέρει ποια μάρκα καπνίζεις, τα αστεία και τα σχόλιά του είναι απαραίτητα στην καθημερινότητά μας, όσο και αν μας φαίνονται ασήμαντα. Είναι πάντα μια αναφορά οικειότητας, μυστικής αλληλεγγύης. Το μικρό είναι ωραίο.

Κι αν ο δήμαρχος ή οι δήμαρχοι ή, εν πάση περιπτώσει, οι σχετικώς υπεύθυνοι αποφάσιζαν να τα συμμαζέψουν αισθητικώς, όπως έγινε στη Γαλλία και στην Ιταλία, όπου σχεδιάστηκαν με γυαλί και μέταλλο, και είναι όλα μιας γραμμής, πανέμορφα, και όχι όπως εδώ, άναρχα, με προεκτάσεις, μουσαμάδες και καλαμπαλίκια στον δρόμο, τότε θα έδιναν και ομορφιά στην πόλη - τουλάχιστον δεν θα την ασχήμιζαν περισσότερο, όπως τώρα. Στη Θέρμη, έχει επιβληθεί, σε καλό βαθμό, το νέο, ομοιόμορφο και όμορφο περίπτερο με γυαλί.

Είναι σημαντικό να επιβιώσει το ελληνικό περίπτερο στον ρόλο, στη λειτουργία και στο στιλ που είχε ανέκαθεν. Να μην εξαφανιστεί από τα νέα μέτρα. Μην τα ρημάξουμε όλα μέσα στον πανικό μας. Σώζοντας το περίπτερο σώζουμε κάτι θετικό από το μέτρο και την ελληνική αντίληψη ζωής, που την καταντήσαμε όπως την καταντήσαμε.





Δημοπρασίες

Βουβουζέλα, λέξη ηχομιμητική (βου-βου), όπως και η λέξη κούκος (από το κούκου). Ο Δημήτρης Γληνός κάποτε, για να ειρωνευτεί την καθαρεύουσα (ή καταρρέουσα, όπως την έλεγε) και τις δικές της ηχομιμητικές λέξεις, έγραψε: Οι χοίροι υίζουσιν, τα χοιρίδια κοΐζουσιν, οι όφεις ιύζουσιν.
Άλλοι έχουν για αρχικά το ΕΛΑ, άλλοι το ΠΑΜΕ, δεν ξέρεις τι να κάνεις πια με τα κινήσεως σημαντικά. Αν και το ΠΑΡΤΕ ΔΡΟΜΟ είναι το καλύτερο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...