Κωστή Παπαγιώργη

               ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ
(από την"Λαϊκή Απογευματινή" 
 τη στήλη του στο "Αθηνόραμα", 
τ.550, 25/11/10-1/12/10)


   Η ιδέα του λοφτ, της μετατροπής δηλαδή κτιρίων που στέγαζαν βιοτεχνικούς κι επαγγελματικούς χώρους σε υπερπολυτελείς κατοικίες, κερδίζει έδαφος στη φαντασία των Αθηναίων που διαθέτουν κάποιο παραδάκι, οπότε και το πέρασμα, το άλμα από τη φαντασία στην πραγματικότητα, μοιάζει εφικτό. Ήδη επιχειρηματίες που έχουν αγαθή σχέση με το μέλλον έχουν επενδύσει μεγάλα κεφάλαια σε περιοχές του κέντρου οι οποίες θεωρούνται φιλέτα και περιλαμβάνουν  ελεύθερα οικόπεδα και παμπάλαιες κατοικίες που (περίπου σαν σμπαραλιασμένα αγάλματα) παρακολουθούν τις μεταμορφώσεις της πρωτεύουσας από τη σκοπιά του παρελθόντος. Πρόκειται για την περιοχή που οριοθετείται από την Πειραιώς, την Ιερά Οδό, την Κωνσταντινουπόλεως, τη Δεληγιώργη και την Αχιλλέως. Εκεί θα γίνει το μεγάλο γλέντι τα επόμενα πέντε ή δέκα χρόνια. Από κατασκευές δεν πολυκαταλαβαίνουμε, πλην όμως έχουμε κάποια σχέση με ανθρώπους που - αφού αναζήτησαν κατοικία σε απόκεντρα μέρη (βόρεια και μη προάστια, παραθαλάσσιες περιοχές)-, τώρα επιστρέφουν στο κέντρο. Κι επιστρέφουν με ακλόνητη πεποίθηση, λες και θέλουν να ξεπεράσουν το πολιτισμικό σοκ της απόκεντρης κατοικίας. Η πρώτη αιτία ενδέχεται να είναι η εργασία / αν υποχρεώνεται κάποιος κάθε πρωί να κατεβάζει χριστοπαναγίες για το κυκλοφοριακό, την ασυνειδησία των οδηγών και το γενικό μπάχαλο μιας πόλης που δεν έγινε για να χωρέσει τέσσερα ή πέντε εκατομμύρια κατοίκους, τότε αργά ή γρήγορα θα προτιμήσει να γίνει λάτρης του κέντρου, με όλα τα δεινά ή ευεργετικά συμπαρομαρτούντα. Τι άνεση, τέλος πάντων, να ξεπορτίζεις και να έχεις τα πάντα (θέατρα, κινηματογράφοι, πολυκαταστήματα, χώροι διασκέδασης, διαλέξεις, μουσεία και, βέβαια, το χνώτο του πλήθους) στο πιάτο - μπροστά στα πόδια σου!
   Η πόλη, όπως ξέρουμε, είναι χωριό από την ανάποδη. Τα λίγα σπίτια, οι μετρημένοι κάτοικοι, οι ίδιες φάτσες και η γενική στέρηση του χωριού στην πόλη αντικαθίστανται από την ποικιλία, τη διαρκή κυκλοφορία, την περιρρέουσα περιέργεια, τη γοητευτική δικτατορία της έκπληξης, της ανανέωσης, του επιδεικτικού πλούτου, της σπάνιας μάλιστα αίσθησης ότι βρίσκεσαι στο κέντρο της κοινωνίας - κέντρο εσύ με άπειρες ακτίνες. Το μοτίβο "Αγρότης μόνος ψάχνει" στην πρωτεύουσα μετατρέπεται σε "Αθηναίος ψάχνει και πάντα κάτι τον βρίσκει". Χωρίς καμία υπερβολή, ο Αθηναίος έχει την αυταπάτη ότι νέμεται την δημοσιότητα, γεύεται καθημερινά το πλαγκτόν του δημόσιου χώρου, τον υποστηρίζουν εκ του αοράτου όλες οι φίρμες - από τους πολιτικούς και τους ηθοποιούς μέχρι τα σινιέ ρούχα, τα γήπεδα, τα φημισμένα καφενεία του κέντρου και τους αστέρες της τηλεόρασης. Άλλωστε, ο κεντρικός δρόμος (όπου το πλήθος ανεβοκατεβαίνει και τα φώτα λάμπουν επί δικαίων και αδίκων) αποτελεί κι αυτός ένα κονίαμα συντροφικότητας, υποστηρίζει τον διαβάτη εσωτερικά, του χρωστάει εκπλήξεις και απρόσμενα περιστατικά, του υπαγορεύει έναν εαυτό που του δίνεται έξωθεν και τον ακολουθεί ίσαμε το μαλακό ή το σκληρό μαξιλάρι της νύχτας. 
   Όσο για τους κλέφτες που λυμαίνονται την πόλη, συμφωνούν με τον Μοντεσκιέ: "Όπου υπάρχουν άπειρα μάτια κανείς δεν βλέπει".   
   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...