Για τον Λουμπαρδιάρη του Δ.Πικιώνη: όταν οι άνθρωποι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι μαζί με τον τόπο τους...


Έγινε ομόφωνα δεκτή απ' όλες τις παρατάξεις στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας η πρόταση Αμυρά 
για τον Λουμπαρδιάρη









Φαίνεται τελικά ότι το λαϊκό ρητό που λέει πως ο επιμένων νικά, για μια ακόμα φορά επιβεβαιώνεται. Ο χώρος που από το 1960 και για τις επόμενες τρεις δεκαετίες αποτέλεσε σημείο αναφοράς για πολλούς Αθηναίους και Αθηναίες θα ξαναλειτουργήσει, χάρη στην πρωτοβουλία των ίδιων των κατοίκων της Αθήνας. Μιλάμε φυσικά για το καφενείο-ησυχαστήριο,όπως συνήθιζε και ο ίδιος ο δημιουργός του να το αποκαλεί, στον Άγιο Δημήτριο τον Λουμπαρδιάρη.

Από το 1951 μέχρι το 1957, ο αρχιτέκτονας και ζωγράφος Δημήτρης Πικιώνης σχεδίασε και διαμόρφωσε με μεγάλο μεράκι το χώρο γύρω απ’ την Ακρόπολη και το λόφο του Φιλοπάππου. Έργο που καλύπτει περί τα 3,5 χλμ. Ο πλακόστρωτος πεζόδρομος του Πικιώνη συνδέει μοναδικά το δυτικό αυχένα της περιοχής του Φιλοπάππου με το υψίπεδο της σημερινής πρόσβασης προς τα Προπύλαια. Στο πλάι, λοιπόν, και προς την πλευρά του λόφου, ο μεγάλος αυτός δημιουργός έστησε δύο ταπεινές κατασκευές, το περίπτερο με τη σκιάδα, στου Λουμπαρδιάρη και το Άνδηρο, στου Φιλοπάππου. Aπό τα πλατύσκαλα φαίνεται από ψηλά το συγκρότημα του Λουμπαρδιάρη σαν ένα μικρό μοναστήρι μέσα στις ελιές και τα πεύκα. Αυτό το φυσικό παράδεισο στο κέντρο της πρωτεύουσας θέλησε ο καλλιτέχνης να αξιοποιήσει. Δημιουργώντας αυτό που έλειπε από το μεγάλο αστικό μας κέντρο, ένα λιτό καφενέ μακριά από μοντερνισμούς και φαμφάρες. Ένα χώρο που θα μπορούσε να πιει κανείς τον ελληνικό του καφέ με το λουκουμάκι και να απολαύσει την ομορφιά της φύσης.

Παρόλο που το 1996 το «αναπαυτήριο» αυτό ανακηρύχτηκε μνημείο σύγχρονης αρχιτεκτονικής, προστατευόμενο από την UNESCO, δεν προστατεύθηκε και πολύ, ούτε από το ελληνικό κράτος αλλά ούτε και από τους εκάστοτε ενοικιαστές του, καθώς αποτελεί μέρος των Ελληνικών Τουριστικών Ακινήτων(ΕΤΑ).
Μετά το θάνατο του Πικιώνη (1968) και για τα επόμενα 40 χρόνια ο χώρος κακοποιήθηκε αφάνταστα απ’ τους μισθωτές του. Το καφενείο υπέστη τους αυτοσχεδιασμούς και τα μερεμέτια των γκαρσονιών αντί για επισταμένη συντήρηση από ειδικούς. Μάλιστα η τελευταία ενοικιάστρια, κα Κανέλλου, έβαλε τη δική της αισθητική στο κτίσμα. Το ανήκουστο όμως δεν είναι αυτό, αλλά ότι επί χρόνια καταπατούσε τον αρχαιολογικό χώρο της Πνύκας κάνοντας προεκτάσεις για κέιτερινκ! Ακόμα, η οικογένεια Κανέλλου διέθετε το χώρο για μεγαλεπήβολες δεξιώσεις, βγάζοντας κέρδος 12 εκατομμύρια δραχμές το χρόνο! Πού να φανταζόταν ο αρχιτέκτονας, ότι η μικρής κλίμακας επιχείρηση που είχε δημιουργήσει να είναι το αρχονταρίκι του βυζαντινού ναού, θα κατέληγε έτσι.
Έτσι, φτάνουμε στο 2005 που το καφενείο βάζει λουκέτο έπειτα από μία σημαντική δικαστική διαμάχη μεταξύ των μάχιμων κατοίκων της περιοχής και της οικογένειας του δημιουργού με την επί χρόνια ενοικιάστρια, η οποία καταδικάστηκε για αγορανομικές παρεμβάσεις.
Το 2008, η ΕΤΑ κατέθεσε σχετική μελέτη στο Κεντρικό Συμβούλιο Νεοτέρων Μνημείων για αποκατάσταση του μνημείου, περικόπτοντας τα πρόσθετα. Το κόστος της αναστήλωσης ανέρχεται στις 100-150.000 ευρώ. Ο αρχικός σχεδιασμός από τον ΕΟΤ ήταν να κάνει το κράτος την αναστήλωση και μετά να γίνει η δημοπρασία για την επαναλειτουργία. Με νεότερη όμως ανακοίνωση, ο ιδιώτης που θα «πάρει» τη δημοπρασία θα αναλάβει και την αναστήλωση. Αυτό είναι κάτι που δεν βρίσκει και πολύ σύμφωνη την Πρωτοβουλία Κατοίκων, καθώς φοβούνται περαιτέρω νομικές παραβιάσεις. Λένε ακόμα πως θα εξετάσουν την εγγεγραμμένη μελέτη και το νομικό μέρος και τους όρους του διαγωνισμού. Επίσης σύντομα θα υπάρχει συνάντησή τους με την ΕΤΑ.
Η Πρωτοβουλία των ευαισθητοποιημένων κατοίκων του Φιλοπάππου και της Αθήνας, συγκεντρώθηκε την προηγούμενη Κυριακή για να καθαρίσουν το χώρο και να μιλήσουν για τα ζητήματα στου Λουμπαρδιάρη. Η επόμενη συνάντηση έχει οριστεί για σήμερα, Κυριακή 30 Ιανουαρίου στις 11 π.μ., στο αγαπημένο στέκι. Διεκδικούν, λοιπόν, να συντηρηθεί και να προστατευτεί μαζί με όλο το έργο του αρχιτέκτονα Δ. Πικιώνη στου Φιλοπάππου και την Ακρόπολη, να πάψει η εγκατάλειψή του από το υπουργείο Πολιτισμού, να πάψει η είσοδος οχημάτων στα λιθόστρωτα και να δοθεί οριστική λύση στο θέμα του πάρκινγκ καθώς και να επαναλειτουργήσει ως λιτό καφενείο χωρίς προσθήκες.
Εμείς ευχόμαστε τα πράγματα να πάρουν το δρόμο τους και σύντομα να μπορούμε να απολαύσουμε ένα καφέ στο καφενείο του Πικιώνη.
Βερόνικα Ζέρβα, 
από την εφημερίδα Εποχή , 
31/1/2011

Υ.Γ.: Επειδή κάποιοι μικρόψυχοι μπορεί να ισχυρισθούν ότι το "Ιδιόμελο" έχει κάποιους δεσμούς με την παράταξη "Επιμένουμε Αθήνα" του Γιώργου Αμυρά, διευκρινίζουμε ότι κάτι τέτοιο δεν συντρέχει (και πώς άλλωστε μιας και το "Ιδιόμελο" δρα στο Μαρούσι), ότι όπως θα διαπιστώσατε ήδη, ο κ. Αμυράς σαφώς "χρεώνει" την καλή εξέλιξη του θέματος στην κινητοποίηση των κατοίκων της περιοχής, ότι αφού για τόσα χρόνια οι πολιτικές δυνάμεις που δρουν στον Δήμο της Αθήνας αδιαφόρησαν ή τίποτα δεν κατάφεραν γιατί να μην αναγνωρισθεί η προσπάθεια εκείνου που τα κατάφερε καλύτερα, και τελευταίο, και το σπουδαιότερο, είναι, ότι το "Ιδιόμελο" εύχεται τέτοιες κινητοποιήσεις να βρουν κι αλλού μιμητές αφού εδώ που φτάσαμε οι οργανωμένοι θεσμοί (κρατικοί και μη) δεν μπορούν ή δεν θέλουν να προχωρήσουμε μισό βήμα προς το καλό... 
Μεθόδιος Αργουμέντης


Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...