ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

το σπίτι το 1990
Ξεκινήσαμε να λειτουργούμε το χώρο τέχνης Ιδιόμελο, από μία "τρέλα". Ονειρευόμαστε εξ αρχής να φτιάξουμε έναν "τόπο συνάντησης" έναν χώρο με ενέργεια παιδαγωγική και καλλιτεχνική, που θα υποδεχόταν αγαπητικά τους καλεσμένους του κι εκείνοι φεύγοντας θα έπαιρναν μαζί τους ένα μπόλι  αισθητικής και μια ανάσα ελπίδας, με  βιωματική χάρη.
μετά το πέρας της  αναπαλαίωσης, 2009
Η ανακαίνιση του σπιτιού ήταν αυτή καθαυτή προσανατολισμένη προς αυτό το όνειρο. Για μας δεν είχε νόημα να αναπαλαιώσουμε ένα -  υπέροχο, είναι αλήθεια -  σπίτι, μόνο και μόνο για να νοικιαστεί αργότερα σε μια ναυτιλιακή, χρηματιστηριακή εταιρεία, ή ό,τι άλλο ευδοκιμούσε ως επενδυτικό ήθος στα τέλη της δεκαετίας του '90. Νιώθαμε βαθιά και με πολύ καημό την ανάγκη, που ποσώς ταλανίζει την ελληνική κοινότητα την τελευταία πεντηκονταετία, αυτό που εκπροσωπεί το πολιτισμικό και το ιστορικό μας πρόσωπο (ή ό,τι έχει απομείνει από αυτό) να το διαφυλάξουμε και να το υπερασπιστούμε με όρους πολιτισμού και πνευματικής ελευθερίας.  Η αναπαλαίωση των παλιών σπιτιών, είτε πρόκειται για οικήματα στου Ψυρρή, στο Θησείο, στα Πετράλωνα, στο κέντρο της Αθήνας, είτε οπουδήποτε στην Ελλαδική επικράτεια, ευδοκίμησε, από τη θέσπιση του νόμου της Μ. Μερκούρη και μετά, κυρίως ως μια κίνηση επενδυτική και εμπορική. Πολλά αρχοντικά έγιναν εστιατόρια, ξενώνες, άλλα τα νοίκιασαν ή τα αγόρασαν τράπεζες - ευτυχώς, πρέπει να τονιστεί: κάποιοι την ίδια περίοδο  αποχαρακτήριζαν τις ιδιοκτησίες τους, ερειπωμένα αρχοντικά σπάνιας αισθητικής και ιστορικής αξίας, εν μιά νυκτί, λαδώνοντας πολεοδομίες και πολεοδόμους και το επόμενο πρωί έρχονταν μπουλντόζες - γνωστά πράγματα.
Επιλέξαμε να υπερασπιστούμε ένα  πολιτισμικό ήθος κόντρα στο ποτάμι της εποχής, που άλλωστε πάντα τη νιώθαμε ξένη.  Η απόφαση της ανακαίνισης ήταν μια συνειδητή απόφαση να υπερασπιστούμε τη μνήμη μας, συλλογική και προσωπική. Δεν υπήρχε απόβλεψη οικονομικού οφέλους, υπήρξε όμως η μεγάλη φιλοδοξία ο χώρος του σπιτιού να ξαναζωντανέψει,  και να δουλέψουμε μέσα του καταθέτοντας το προσωπικό μας αισθητικό, εκπαιδευτικό  και πνευματικό ποιόν. 
Ωστόσο η διαδικασία της αναπαλαίωσης του σπιτιού απεδείχθη δύσκολη υπόθεση (ήρθε και ο σεισμός του '99, με το που ολοκληρώθηκε η αναπαλαίωση της εξωτερικής όψης κι έριξε πολλά από τα φρεσκοφτιαγμένα γύψινα και πλήγωσε για τα καλά το σπίτι) κι ύστερα άρχισε μια σκοτεινή πορεία αναμέτρησης με όλον τον τυχοδιωκτισμό της πασοκικής "ανάπτυξης", την αλαζονεία του συναφιού της οικοδομής, που  εκείνη την εποχή ήταν σε μεγάλες πιένες, και τον αμοραλισμό της Athens 2004 εποχής, που πότισε με ρύπους το πετσί μας.  Δεν ξέραμε, μάθαμε όμως πολλά από όλα αυτά, με κόστος το ξόδεμα μιας ολόκληρης περιουσίας, υψηλά δίδακτρα, ας πούμε,  ενός  σχολείου ζωής.
Μέσα στον κυκεώνα αυτόν, το τρελό όνειρο δεν έπαψε στιγμή να κρυφοκαίει, παρ' όλες τις αγωνίες, τις απογοητεύσεις, τις οικονομικές ζημίες και τις ψυχικές ήττες. Κι όταν το σπίτι επιτέλους ετοιμάστηκε κάπως κι αρχίσαμε να το κατοικούμε, Ιούνιο του 2008, το τρελό όνειρο εμφανίστηκε  ξανά αλώβητο και γελαστό μπροστά μας. 
Από τότε ζούμε κι εργαζόμαστε συνεχώς εδώ, για τη διαμόρφωση του σπιτιού, του κήπου και του χώρου, σε μια ταυτόχρονα χειρωνακτική αλλά και πνευματική δουλειά, που δεν έχει ωράριο και όρια. 
Η χρονιά 2008-2009 υπήρξε περίοδος  προετοιμασίας, γιατί πολλά πράγματα δεν ήταν ακόμα έτοιμα (κατοικήσαμε για καιρό ένα σπίτι που ήταν σε μεγάλο βαθμό γιαπί και τα χρήματα είχαν τελειώσει). Παράλληλα το Νοέμβριο του 2009 ανοίχτηκε το μπλογκ. Βαφτίσαμε το χώρο μας «Ιδιόμελο», ο χώρος που έχει το δικό του μέλος (και, παρετυμολογώντας, όπως είπε μια φίλη, ο χώρος που έχει το δικό του μέλι!). 
Το Μάιο του 2010 ανοίχτηκε για πρώτη φορά η πόρτα του Ιδιόμελου για το κοινό: η λυρική τραγουδίστρια και δασκάλα τραγουδιού, Λίλιαν Τσατσαρώνη, με τη Μίκα Κακάκη στο πιάνο, οργάνωσε εδώ  "σουαρέ" των μαθητών της.  Τα σουαρέ της Λίλιαν βοηθούν, όχι μόνο την πρόοδο των τραγουδιστών, αλλά και γιατί φέρνουν ένα άλλο ήθος, αναβιώνουν μια μορφή κοινωνικής επαφής (βλέπε «Σουμπερτιάδες» [1]). 
Έτσι, χωρίς ιδιαίτερο προγραμματισμό, πειραματικά,  ξεκίνησε η δράση του Ιδιόμελου. Κι έτσι πορευτήκαμε μέχρι τώρα, έχοντας κλείσει 14 μήνες λειτουργίας. Οι περισσότερες εκδηλώσεις μας ελεύθερες, χωρίς εισιτήριο,  ήταν  μια πρόκληση  για συνάντηση, που τόσο ανάγκη την έχουν οι κοινωνίες σε δύσκολα χρόνια. Παράλληλα, με τη δραστηριοποίηση της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας Ατρύμων ART, οργανώσαμε παραγωγές, θεατρικές και μουσικές.
Τώρα, με την  μικρή γνώση και εμπειρία  που αποκτήσαμε αυτούς τους 14 μήνες, προχωράμε σε πιο ολοκληρωμένο προγραμματισμό, με δικές μας παραγωγές και συνεργασίες με τρίτους, που εν καιρώ θα  ανακοινώσουμε. Ο προσανατολισμός μας ο ίδιος:  θεατρικές παραστάσεις, για παιδιά και ενηλίκους - αλλά και με παιδιά και με ενηλίκους -  μουσικές βραδιές, τραγούδι, ποίηση, χορός, εκδηλώσεις βιωματικής παιδείας...  Επιθυμία μας, εκτός των άλλων,  να δουλέψουμε με την τοπική κοινότητα, να δημιουργήσουμε μια εστία βιωματικής παιδείας και τέχνης, να γίνει το Ιδιόμελο ένας κοινοτικός πόλος έλξης, σε συνεργασία και με άλλους φορείς της δημοτικής ζωής.
Οι καιροί  δύσκολοι. Σε δύσκολους καιρούς, ωστόσο, το πνεύμα και οι τέχνες ανθούν.  
Αυτά είναι η ελπίδα και η αισιοδοξία που έχουμε.
Εκ μέρους της Ατρύμων ART                                                                                
Μανώλης Γιούργος, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου                                            


[1] οι «Σουμπερτιάδες», οργανώνονταν σε σπίτια θαυμαστών του Σούμπερτ, όπου αυτός έπαιζε στο πιάνο συνοδεύοντας τα τραγούδια του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...