ένα όχι πολύ γνωστό τραγούδι του Κώστα Γιαννίδη...

μιλώντας για σπίτια... Και απολογισμούς...


ΣΠΙΤΑΚΙ ΜΟΥ ΠΑΛΙΟ
Θα μείνη πιά σβηστό μπρός στις εικόνες το καντήλι,
η γρίλλια μου κλειστή κι η γλάστρα δε θα ποτιστή
βαρύ 'ναι και ζεστό από τα δάκρυα το μαντήλι
που τώρα έχει βραχεί από του πόνου τη βροχή

Σπιτάκι μου παληό αγαπημένο
που μύριζες παντού βασιλικό
και ήσουν το μισό απ' τον κισσό αγκαλιασμένο
γωνίτσα μου φτωχή είχες ψυχή

Κι η γάτα που γερνά θα μείνη τώρα μοναχή της
σπιτάκι μου ζεστό που πρέπει να σε χωριστώ
σε σένα τριγυρνά και της μανούλας η ψυχή της
και τρέμω επειδή μπορεί ξανά να μη με δει

2 σχόλια:

Μεθόδιος Αργουμέντης είπε...

Αχ, βάλτε καλέ και τους στίχους...!

jiagogina είπε...

αμέσωωωωωωως!!!!!!!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...