Difonon duo και Χριστίνα Αλεξάνδρου στις 26/1/2013



από το "Ανασαίνει ο κήπος" που αποσπάσματα του θα διάβασει το Σάββατο  η Χριστίνα Αλεξάνδρου: 

"Πώς να μιλήσεις για πράγματα που δεν υπάρχουν; Για μία θέα που είναι ιδέα; Ένα κτήμα του παραδείσου, χελιδόνια, κοτσύφια, καλοκαίρι. Μας ξεκουφαίνουν τα τζιτζίκια.  Ένας άντρας κάθεται πάνω σε μια κούνια κρατώντας στα πόδια του ένα παιδί. Η κούνια είναι φτιαγμένη αυτοσχέδια: χοντρό στριμμένο σκοινί, δεμένο με θηλιές στην απλωμένη κλάρα. Είναι απόγευμα. Η ξύλινη  τάβλα αντέχει το βάρος, ίσα που τρίζει, καθώς λικνίζονται. Ο άντρας φοράει βαμβακερό φανελάκι και ριγέ πυτζάμα. Τα μπράτσα του είναι αδύνατα, νερουλιασμένα. Το παιδί είναι μισόγυμνο.  Έχει δροσούλα. Ο άντρας αγκαλιάζει το παιδί, σαν για να μην κρυώσει. Το σώμα του είναι  τραχύ, μα το παιδί δε νοιάζεται. Δεν υπάρχει γι  αὐτὸ παρά μόνο το αγκάλιασμα. Το σώμα του παιδιού δε μιλάει, δεν έχει τι να πει. Το σώμα του άντρα όμως μέσα από τους πόρους του μιλάει. Τα χέρια του τυλιγμένα στη μεσούλα μιλάν κι αυτά. Πώς; Μυστήριο. Κάτι λεν. Για τα πράγματα που θα υπάρξουν. Για μία θέα που δεν είδε. Βλέπει τη θέα μέσα απ’   τὸ παιδί. Την μεταγγίζει. Το παιδί δεν ξέρει, δε μιλάει, μόνο ακούει προσεκτικά. Βρέχεται μία στιγμή το μπρατσάκι του από σταγόνες απρόσμενες νερού, μα δεν το νοιάζει. Ο άντρας αγκαλιάζει πιο σφιχτά το παιδί σαν για να μην κρυώσει".

κι ένα δεύτερο: 

ι χωρισμοί είναι πάντα δύσκολοι. Ιδιαίτερα όταν ο κόσμος χωρίζεται σε εδώ κι εκεί. Το εδώ δεν έχει παρελθόν. Δεν έχει μέλλον. Το πρώτο μέλλον είναι το κάπου αλλού. Το πρώτο παρελθόν είναι το εκείνο που έχασα. Έτσι γίνεται ο πρώτος χωρισμός."

κι ένα ακόμα: 
"Αχ, έρχεται  ο χρόνος και σ’ αγκαλιάζει. Σιγά-σιγά, απαλά σα νύμφη. Δεν το καταλαβαίνεις αμέσως. Νομίζεις ότι είναι αέρας, χάδι γυναίκας, μνήμες. Όχι. Είναι ο χρόνος. Σε τυλίγει στον ιστό του το μεταξένιο μ΄ένα νήμα που δεν σπάει κι όταν το καταλάβεις είναι πια αργά. Αυτός ο κυνηγός και συ το θήραμα. Το μόνο που μπορείς  είναι να τον αγκαλιάσεις κι εσύ. Όσο σε σφίγγει,  τόσο να τον σφίγγεις μέχρι το τελευταίο σφιχταγκάλιασμα. Νικάς την οδύνη μόνο λατρεύοντας τη μοίρα σου.  Μα εγώ θέλω να ζήσω. Θέλω να ζήσω κι άλλο. Να κάνω παιδιά, να φτάσω σε βαθιά γεράματα, να μ’ αγκαλιάζει μόνο η Ευγενία και να την αγκαλιάζω κι εγώ, αυτή να ‘ναι η νύμφη μου και κανείς άλλος.  Ο γιος μου να παίζει βώλους στις πλάκες της αυλής, τα κορίτσια μου να κυνηγιώνται ανάμεσα στα πεύκα, να  κάθομαι στην κούνια με το καινούργιο μωρό στην αγκαλιά, να μοσχοβολάν οι λεμονανθοί δίπλα στην κουζίνα, η Ευγενία να μας φωνάζει για το κυριακάτικο τραπέζι, τα παιδιά να πάνε σχολείο, να τα διαβάζω, να τα μάθω πώς πιάνουν την καραμπίνα και το δίκανο, πώς δουλεύεται το σκοινί, πώς το πουλάνε. Να δω τις αλλαγές του κόσμου που ‘ρχεται, να μετρηθώ μ’ αυτό που μέλλεται. Όχι. Είναι ο χρόνος. Αγκάλιασέ τον πριν σε πνίξει. Εσύ ο μικρός, αυτός ο μέγας."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...