"Σπιτάκι μου παλιό", με τη Λίλιαν Τσατσαρώνη

Τραγουδισμένο όμορφα, όμορφο ελεγειακό τραγούδι του Κώστα Γιαννίδη για τον κόσμο που θρυμμάτισε η Ανάπτυξη. "Αξιοποίηση"τη λέγαμε παλιότερα. "Πρέπει να σ' αποχωριστώ" λέει ο στιχουργός εδώ Αλέκος Σακελάριος, με υποταγή στην ιστορική νομοτέλεια. Φοβάμαι βέβαια πως  ένα φάσμα, αυτή "της μανούλας η ψυχή ", κυκλοφορεί ακόμα ξεχασμένο, μαζί του κι ένας  ολόκληρος κόσμος,  κάτω από τις μαρκίζες "ΒΑΒIS VOVOS". Κάτω...



...από αυτό το μνημείο  της λυσσασμένης "αναπτυξιακής" καταστροφής. Του αχαλίνωτου ατομοκεντρισμού. Της απληστίας  μιας ολόκληρης τριακονταετίας.  Της συμπλεγματικότητας,


Επιτρέψτε μου να πενθώ και να θυμώνω, χωρίς  συγκαταβατικότητα, όπως  αυτή του στιχουργού Σακελάριου. Κι επιτρέψτε μου να προτείνω αυτές οι ταμπέλες να μείνουν, να παραμείνουν, να μην αφαιρεθούν από αυτό που είναι τώρα το φυσικό τους περιβάλλον, για να βιγλίζεται η μνήμη των παιδιών και των εγγονιών μας.  Μέχρι πότε; Την ασχήμια για να την αλλάξεις πρέπει να την έχεις νιώσει μέχρι το μεδούλι. Μέχρι τότε που το μεδούλι θα ξεράσει την ασκήμια, γιατί θα έχει γίνει ολόκληρο κύτταρο ομορφιάς.
Μέχρι τότε, ας απολαμβάνουμε την ελεγεία... Ας τραγουδάμε... Ας κρατάμε το αίσθημά μας ξυπνό να ονειρευόμαστε...  Ας δημιουργούμε από το τίποτα μέσα στο τίποτα περιβάλλον ομορφιάς...
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...