κριτική της Ντέπυς Κορεντίνη για τα "Θαύματα και Νάματα"

Θαύματα και Νάματα
Γράφει η Ντέπυ Κορεντίνη

Όλο το έργο του Παπαδιαμάντη είναι ένα μωσαϊκό. Κάθε διήγημα και μια ψηφίδα.
Η θεατρική ομάδα του «Ιδιόμελου», πήρε πέντε ψηφίδες από αυτό το μωσαϊκό για να τις δραματοποιήσει, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο Παπαδιαμάντης, δεν είναι μια λογοτεχνική ανάμνηση, ένα ξεχασμένο συγγραφικό σύμβολο αλλά είναι πάντα επίκαιρος και τα έργα του δίνουν πάντα τροφή για σκέψη σε αναγνώστες και θεατές.
Ο Σκιαθίτης Κοσμοκαλόγερος, ως εικονογράφος ανθρώπινων, κοινωνικών και θρησκευτικών καταστάσεων, επικοινωνεί τα θαύματα και τα νάματα μιας παρελθούσας εποχής.
Σε κλίμα οικείο, κατανυκτικό με το πνεύμα του Παπαδιαμάντη να στέκεται αρωγός σε αυτήν την παράσταση, εγκλιματίζεσαι και την παρακολουθείς με ζέση, συνειδητοποιώντας τον πνευματικό πλούτο των διηγημάτων και την προσεγμένη δραματουργική επεξεργασία αυτών και διακρίνοντας την ποιότητα της παράστασης.
Το στοιχείο του νερού είναι παρόν σε κάθε ένα από αυτά τα διηγήματα και σφραγίζει τα γεγονότα. Το νερό έχει ιαματικές λειτουργίες, καταπραΰνει το σωματικό και ψυχικό πόνο και λυτρώνει τους ήρωες, δίνοντάς τους άφεση αμαρτιών και δύναμη για να πορευτούν στην ζωή. Οι παπαδιαμάντειες μορφές κάνουν μια ενδοσκόπηση του εαυτού τους, θεραπεύονται, αναγεννιούνται και φωτίζονται από το Αναστάσιμο Φως.
Οι μορφές αυτές ενσαρκώνονται από μια ομάδα εξαιρετικών ηθοποιών, που είναι  δεμένοι καλλιτεχνικά και λειτουργούν ως ολότητα. Και με τις ανεπιτήδευτες, μετρημένες χωρίς έντονες συναισθηματικές εξάρσεις και ανατριχιαστικές ερμηνείες τους, σου δίνεται η αίσθηση ότι υπάρχουν ακόμα ηθοποιοί που ξέρουν από καλό θέατρο, σέβονται και δουλεύουν τα λογοτεχνικά έργα και τα υποστηρίζουν χωρίς να χάνεται η ουσία.
Η σκηνοθετική και σκηνογραφική επιμέλεια του Μανόλη Γιούργου, εντυπωσιάζει με την λιτότητά της και επικεντρώνει στην δυναμική των ερμηνειών. Και ο χώρος τέχνης με την απίστευτη αρχιτεκτονική δομή του, συνεπικουρεί στην θέαση της παράσταση συνολικά, αποτελώντας το κατεξοχήν σκηνικό του έργου.
Η δραματοποίηση των διηγημάτων έχει ρυθμό, ενέργεια και συνεκτικότητα, με το Δημοτικό Τραγούδι ως αναπόσπαστο κομμάτι του έργου, να αποτελεί το highlight της παράστασης, μιας και παραδοσιακά μουσικά κομμάτια της τάβλας και θρησκευτικές ψαλμωδίες, τραγουδιούνται ακαπέλα από μελωδικές φωνές, που μας αφήνουν άφωνους.
Κλείνοντας την πόρτα του αρχοντικού, ήμουν τόσο εντυπωσιασμένη από το αποτέλεσμα, την αριστοτεχνική προσέγγιση του μεγάλου διηγηματογράφου, την ηχηρή παρουσία της παράδοσης και την σκηνή της «Τελευταίας Βαπτιστικής» που εντυπώθηκε στην μνήμη μου, που επικροτούσα την παράσταση και μετά την αυλαία της. Ξαναδιαβάζοντας το πρόγραμμα, κρατώ τους στίχους από το ποίημα του Μ.  Κατσαρού: ..Μην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό. Το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία.

           

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...