ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΒΡΕΤΤΑΚΟΥ, ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΚΑΡΑΪΣΚΟΥ ΑΡΙΘ. 106

Το ποίημα αυτό έχει θέση ειδικά εδώ.... 
επειδή το Ιδιόμελο είναι κι αυτό ένα σπίτι (με πολύ κόπο σωσμένο...)
Ο λόγος  του ποιητή οδηγός ζωής...

Ό,τι χάθηκε χάθηκε...
Ό,τι ζει μέσα μας, εκεί κατοικούμε...
Γ.Δ.

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΒΡΕΤΤΑΚΟΥ
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΚΑΡΑΪΣΚΟΥ ΑΡΙΘ. 106
Οἱ προθεσμίες τελειώσανε. Τρεῖς ἤ τέσσερες μέρες
τὸ πολὺ καὶ θ’ ἀρχίσει τοῦ σπιτιοῦ ἡ κατεδάφιση.
Μηχανικοὶ κι ἐπιβλέποντες τριγυρίζουν ἀπ’ ἔξω,
τὸ τηλέφωνο κόπηκε. Ὅπου νὰ ’ναι, λιγόστεψαν,
θὰ σωπάσουν κι οἱ βρύσες _ κάμετε γρήγορα !
Ξεχειλισμένη ἡ ψυχή μου δὲ δένεται σὲ δεμάτια,
πῶς νὰ μεταφερθεῖ _ ἕνα σωρό προβλήματα,
εἶναι βαριὰ ἡ ψυχή μου! Φορτωμένη τὰ πράγματα
ποὺ δὲ δένονται μὲ σκοινιά, ποὺ δὲ συσκευάζονται,
ποὺ δὲν παίρνονται μὲ αὐτοκίνητα _ τῶν παιδιῶν τὸ τραγούδι
ποὺ μετὰ τόσα χρόνια τριγυρνᾶ στὸν ἀέρα
αὐτοῦ τοῦ σπιτιοῦ _ πῶς μαζεύεται τὸ τραγούδι,
ὁ ἀέρας πῶς παίρνεται !
«Στὴ βρύση τὴ βουνίσια σιμὰ εἶν’ ἡ φλαμουριά,
στὸν ἴσκιο της καθόμουν ν’ ἀναπαυτῶ γλυκά…»

Ἐρχόνταν οἱ φίλοι μας τὸ σπουργίτι κι ὁ ταχυδρόμος
κάθε μέρα μᾶς καλημέριζαν, ἐρχόνταν οἱ φίλοι μας,
αὔριο θὰ ’ρθουνε πάλι, πῶς νὰ τοὺς πάρουμε !
Μὴν ταραζόσαστε, δένετε σεῖς,
κάμετε γρήγορα, ἀφῆστε με ἐμένα
νὰ κάνω καλά.
Χρόνια ἡ ψυχή μας
μεταγγίζονταν σὲ ὅλα τοῦτα τὰ πράγματα
ποὺ σηκώνονται σήμερα, ὅσο ποὺ μούσκεψαν,
ὅσο ποὺ τέλος ἔγιναν ἄλλο
πράγμα τὰ πράγματα, καὶ τώρα, ὅπου νὰ ’ναι,
θὰ ’ρθοῦν κι οἱ μαστόροι καὶ δὲ θὰ ’ναι κανεὶς
νὰ τοὺς πεῖ γιὰ τὶς πέτρες: «ποῦ θὰ τὶς πᾶτε;»
νὰ τοὺς πεῖ γιὰ τὰ ξύλα: «ποῦ θὰ τὰ πᾶτε;»
Προσοχή, νὰ τοὺς πεῖ, μὴν πατᾶτε, μαστόροι,
τῶν παιδιῶν τὰ τετράδια, τ’ ἀγοράσαμε ἀκριβὰ,
στὰ νερὰ τῶν σελίδων τους διακρίνονται ἀκόμη
τὰ χεράκια τους, πιάστε, ἂν δὲν πιστεύετε,
πιάστε νὰ δεῖτε, τῶν παιδιῶν τὰ τετράδια
εἶναι ἀκόμη ζεστά.

Μεταφέρω τὴ μέρα, τὸν ἥλιο, τὰ δάση,
μεταφέρω τὴ μοῖρα, τὸ λύχνο, τὸ ἀστέρι μου,
μεταφέρω τοὺς ἄγραφους νόμους τῶν ἄσπρων
λειμώνων μου - ἡ στέγη του ἦταν δική μου,
τὴν παίρνω μαζί μου. Τὰ παράθυρα, οἱ πόρτες,
οἱ τοῖχοι, δικοί μου. Στὸ βουνὸ ἀνεβαίνω,
τὸ παίρνω μαζί μου. Νυχτώνω στὴν ἔρημο,
ἀφῆστε με ἐμένα _ ἡ βροχή, τὸ χαλάζι,
ὁ ἀγέρας, ἡ θύελλα; Μὴ φωνάξτε καὶ μὴν
εἰδοποιῆστε κανέναν. Τὸ παίρνω μαζί μου !
Ἀσκληπιοῦ ἢ Καραΐσκου μία εἶναι ἡ ὁδός.
Ἀπ’ τὸ ἕνα ἡμισφαίριο τῆς γῆς ὣς τὸ ἄλλο
μία εἶναι ἡ ὁδός. Μετέφερα σήμερα
τὰ πράγματα μόνο.
Σήμερα πρώτη
τοῦ Μάρτη μετοίκησα μέσα στὸ σπίτι μου.
το δανειστήκαμε από τη σελίδα φβ Νικηφόρος Βρεττάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...